Valerievanbiervliet’s Weblog

Na 3 maand is het dan zover.. Tijd om te vertrekken en naar huis te gaan! De laatste dagen zijn een soort van opbouwen naar vandaag toe geweest. Het begon al woensdagavond met de goodbye-dinner! Mara en ik hebben dan gekookt voor de rest van het kot. Zoals altijd weer een avontuur met Mara want we hadden nogal losjes afgesproken, en dus wist ik dan niet of zij boodschappen zou doen, of ik.. En ik kon haar dan maar niet bereiken! Gelukkig is de supermarkt hier open tot 21u, en dus was er wel tijd genoeg om het probleem op te lossen! Na het eten zijn we dan een laatste keer naar Chapito iets gaan drinken! Ik ging niet laat blijven.. En zoals altijd wil dat dan zeggen dat iedereen naar huis gaat en ik daar als laatste nog een pintje zit te drinken! Mara en ik waren volop aan het tetteren toen een kerel iets kwam vragen, en voor Mara is dat dan altijd direct de moment om een hele conversatie te beginnen! Chapito is verbonden aan een circusschool en toen hij hoorde dat we studenten waren, vroeg ie of we dus voor ‘circus’ studeerden.. Mara had dan zoiets van dat is niet studeren! En dat liet ze ook goed voelen.. En die kerel daagde haar zo’n beetje uit en liet haar volledig uit haar kot komen! En dan voelde je van hmmm hier klopt iets niet, en inderdaad, 2 minuten later bleek dat heel die bende mensen naast ons van ‘Cirque du Soleil’ waren! Woepssss!

De tangogroep!

Donderdagavond was het dan de allerlaatste tangoavond! Deze keer was het op restaurant en dat bracht wel een zekere stress met zich mee! Want in de zaal waren rondom rond mensen aan het eten en dan was er de dansvloer waar wij spontaan ons ding deden dan! Het grappige is dat die mensen niets van tango kennen (jajah want ik ben de expert nu!) en ze denken blijkbaar dat wij professionals zijn die ingehuurd zijn door het restaurant! Dus na elke dans groot applaus voor ons! Wat ook wel leuk is.. Vooral goed voor mijn self esteem! Dat en het feit dat het dansen effectief beter en beter begint te gaan! Totdat ik opeens met een man aan het dansen die zoiets had van “hee dit is een wals”! En toen heb ik voor de eerste keer in mijn leven gewalst! ‘k Denk niet dat het een ‘echte’ was maar één of andere variant want ik dacht toch altijd dat walsen anders was dan hoe we het toen deden.. Mahbon, hij vond dat ik dat prima deed en goed volgde! ‘k Had natuurlijk geen keuze want anders ging het volledig mis gaan! Maar goed om 1 uur was het dan tijd om naar huis te gaan, want van de hitte die er de voorbije dagen in de stad hangt word je echt doodmoe!

Gisteren was dan de dag van het inpakken en de formaliteiten in orde brengen. Eén daarvan was nog eens naar het ziekenhuis gaan en een bewijs gaan vragen van mijn verblijf hier om in Gent af te geven aan de univ. Dus ik de hitte getrotseerd en mij een weg gebaand naar het ziekenhuis (lang leve de metro en de koelte die er hangt!). Daar aangekomen, blijkt dat gisteren het secretariaat gesloten was! Lichte paniek even! Maar er hing een papier voor de zesdejaars dat zij ergens in een uithoek van het ziekenhuis hun papieren konden gaan halen.. Dus ik ook maar daarheen in de goede hoop dat ze mij daar misschien ook konden helpen! En zoals altijd krijg je dan op zen portugees de opmerking om maandag eens terug te komen! ‘k Heb dan uitgelegd dat dat misschien wel een klein probleem kon zijn voor mij! En dan gaan ze weer aan de telefoon en bellen ze naar weet-ik-veel-wie en alles komt in orde! Blijkbaar was het secretariaat aan het verhuizen, en dus liepen ze wel allemaal ergens rond in het ziekenhuis maar ze waren gewoon niet telefonisch te bereiken. Dus een dikke madam mij meegenomen richting Tania, en zo is alles nog in orde gekomen! Weljah, dat hoop ik.. Want al haar papieren zaten in dozen en dus gaat ze het papier deze week ergens maken en dan opsturen, faxen én mailen! Kan niet misgaan dus!

Aanvalleuu!

Gisteravond was dan mijn allerlaatste avond hier. En Karin had cake gemaakt!! Maar niet zomaar cake, echt een reusachtige, halve taart bijna!! En met extra slagroom, langs de zijkant! Heerlijk! Natuurlijk weer veel te veel gegeten dan..! Maar goed, dan waren we toch helemaal klaar voor een laatste avond bairro! En de caipirinhas waren op mij aan het wachten! Dus tegen middernacht een laatste keer al die trappen op, om doodmoe boven te komen, en nu ook stervende van de dorst! En ons pad ging recht naar de mojito bar! Die kerel is nog altijd immens traag, maar niets gaat boven zijn caipirinhas!! Een liter caipirinha later begon ik dat toch al een beetje te voelen, maar dat was absoluut geen reden om al huiswaarts te keren! Dus voordat de bars dichtgingen om 2u waren we nog vlug 2 flessen bier gaan kopen, zodat we nog eventjes het feest konden verderzetten!

Mojito bar

Het probleem was dan natuurlijk dat we vergeten waren van nog vlug even te plassen.. En daar stonden we dan op straat met volle blazen.. Karin en ik er dan niets beters op gevonden dan ons tussen een muur en een auto te zetten en daar alles te lossen! En maar hopen ondertussen dat er niemand ons zou zien zitten! Maar het plan verliep heel vlot! Daarna zijn we dan in een parkje gaan zitten om daar verder te drinken! En we hadden ook muziek want Claire’s gsm gaat echt heel luid!! Toen is ook het plan ontstaan om een openlucht-club te beginnen in Lissabon! Geniaal! Al zeg ik het zelf!

Feest in 't park

Zelfs ’s nachts was het nog altijd heel warm! En dus hadden we ook enige nood aan verfrissing! En daar waren de sproeiers dan! Dus we dachten ‘we lopen daar even door’.. Goed plan! Totdat ik twee passen had gezet en mijn schoen verloor, maar geen tijd om te stoppen dus gewoon doorlopen! Om dan aan de andere kant uit het gras te komen en raar op één voet moet huppelen omdat mijn slipper nog temidden van het grasperkje ligt te zwemmen..! Gelukkig was Karin zat genoeg om niet echt te beseffen dat we al kletsnat waren en er nog eens doorlopen misschien niet zo’n best plan was.. En dus ging ze mijn schoen redden! Maar ze wou stoppen om hem op te rapen, en dat ging niet zo vlot.. En daar ging ze dan.. tegen de grond! Wij allemaal lachen, en zij ook want ze besefte het niet echt meer! Deze morgen had ze het opeens wel door wat er gebeurd was toen haar kleren helemaal onder de modder zaten!

Deze morgen was iedereen dan verbazend vroeg wakker.. Het moet iets met de hitte te maken hebben! We slapen al dagen heel weinig! We zijn dan met de meisjes voor een laatste lunch gegaan! Zij zijn nu naar het strand.. En ik zit hier.. Te zweten in mijn lege kamer! Het voelt heel raar aan nu het vertrek.. Er is een tijd van komen, en er is één van gaan, en nu is het mijn tijd om te gaan! Het is mooi geweest, beter dan mooi zelfs! Een ervaring om nooit te vergeten.. De stad, de mensen, de tango en zelfs het ziekenhuis! Allemaal herinneringen die zo dadelijk met mij mee het vliegtuig opgaan! Adeus Lisboa!

Adeus!

Deze week wordt alles met een zekere extra intensiteit beleefd! Alles wat ik doe is ongeveer de laatste keer.. Overal waar ik langswandel, is hoogst waarschijnlijk ook de één van de laatste keren.. En dus moet ik alles goed opslaan zodat ik me de fijne details kan herinneren die van Lisboa zo’n fantastische stad maken! Zelfs de enorm vele bedelaars worden voorgoed opgeslaan op m’n harde schijf! Ook al vinden ze het nodig om in klaarlichte dag temidden van een plein kaka te doen! ‘t Mag dan wel het plein van de ‘tolerantie’ zijn, maar zo tolerant kunnen ze nergens zijn.. De dames van de stadsdienst (jajah hier zijn dat vooral dames!) waren dan ook niet al te gelukkig aan het kijken toen ze merkten wat er aan het gebeuren was.. Maar goed, om maar duidelijk te maken dat er altijd wel iets te beleven valt!

Maandag begon het al.. De ‘laatste’ tangoles! En wat gebeurt er dan op zo’n dag!? Emilia komt niet opdagen! Onze laatste les tesamen en ze was de tijd uit het oog verloren terwijl ze volop aan het shoppen was voor bikini’s! Kwestie van prioriteiten natuurlijk! De stinkerd, Afonso, was er ook nog eens! Het is bewonderenswaardig hoe gemotiveerd die jongen is om toch te blijven dansen! En hij moet het ondertussen toch zelf ook al doorhebben dat hij echt niet goed is? Hij danst echt supermechanisch, en slaagt er dan ook nog in om constant op mijn tenen te trappen, dan te panikeren en in het wilde weg te beginnen rondtrappelen.. Nog meer op mijn tenen stappen dus! ‘k Heb hem dan maar wat gekalmeerd en uitgelegd dat mijn voeten dat ondertussen wel al gewoon zijn! Het hoort nu eenmaal bij tangoles blijkbaar! Nu goed, al een geluk dat het ‘back-to-basics’ was deze les, want anders was het alleen maar nog een grotere ramp geweest met Afonso! En het moet gezegd.. hij stinkt minder tegenwoordig!

Pedro, ik, Emilia en Hugo @ Milonge!

Gisteravond was het dan de ‘laatste’ milonge-avond in bairro! En het zou ook de laatste avond zijn dat ik Emilia zou zijn, dus hadden we besloten vooraf te gaan eten! Floor, Eveline en Esther (bezoek van Eveline) gingen ook mee! Ik had voorgesteld om naar de Afrikaan te gaan waar ik al een paar keer geweest was, en iedereen zag dat wel zitten aangezien het zo goedkoop is. Maar blijkbaar had nog niemand ooit al afrikaans gegeten, dus dat was wel spannend! De ‘ober’ bleek dan eerst een halfdove man te zijn, die na elke naam van een gerecht dat we ook maar dierven uitspreken naar de keuken ging om daar te gaan overleggen of we dat wel konden krijgen.. Een beetje raar, maar alles kwam dan toch goed als een jongere kerel ons kwam helpen! Zoals altijd was de afrikaanse madam weer ‘lichtjes’ in de wind, en wou ze iedereen weer aanzetten tot het drinken van een reusachtige slechte Kaapverdische likeur! Maar gelukkig hebben we haar daar tijdig van kunnen weerhouden.. We hebben ons beperkt tot 2 grote karaffen wijn, met 5 man, dat was al meer dan genoeg! En dan.. Op naar de milonges! Onder de baan de helft van ons gezelschap verloren! De mietjes! Floor, ok, die moest studeren, dat is nog een reden! Maar Eveline en Esther!? Ze waren de dag voordien vroeg naar huis gegaan om zwaar te kunnen gaan feesten de dinsdag.. 23u.. Nederlanders zullen dan toch niet zoveel gewoon zijn? Emilia en ik dus alleen richting bairro! Zoals altijd hebben we ook daar nog wat wijn gedronken en veel gedanst! Alhoewel dat dansen minder begon te gaan naar het einde van de avond.. Hoe zou dat toch komen? Ik denk dat het aan de roos lag die Pedro mij gegeven had ter afscheid, en die Emilia en Hugo temidden van een dans in mijn mond kwamen steken.. Ik kreeg geen lucht meer! En dan was het opeens 2u, muziek uit en iedereen naar buiten! Emilia en ik gingen het feestje dan nog verderzetten in Alive Bar! Pedro en Gonçalo hadden blijkbaar ook nog geen zin om naar huis te gaan en die besloten van mee te gaan.. Een beetje bizar vonden we, want Alive is echt een fout café waar elke dinsdag de nog foutere erasmusfeestje worden geven. Samengevat: heel veel zatte buitenlanders, die toch wel allemaal jonger zijn dan mij ongeveer! Pedro en Gonçalo zijn er 41 en 30.. Maar dat kon hun blijkbaar niet schelen. Wij vonden het een beetje bizar, maar goed.. Het feestje was daar voor mij dan gedaan iets na 4u en dan ben ik maar te voet naar huis gewandeld, want een taxi voor mij alleen is te duur!

Het ijskoude water trotseren!

Nog geen 5 uur later dan ben ik al terug opgestaan om naar het strand te gaan! Eveline en co wouden vroeg gaan, dus ik ook maar opgestaan. Blijkt uiteindelijk dat Thijs nog moe in zijn bed lag en wel later zou komen, en Eveline was nog iets vergeten op het appartement toen ik al op de trein zat. Dus ik als allereerste aangekomen op het strand! Het was de tweede stranddag op een rij, en aangezien ook dit mijn laatste kansen zijn om nog een goede laag bij te krijgen, ben ik volop begon met mij in te smeren met kokosolie! Vandaag zou dat misschien een beetje gevaarlijk zijn want het was echt gewoon te warm en de zon brandde te hard.. Het zou een kwestie zijn van levend verbranden of niet! Dus heb ik maar gekozen om geen zonnecrème te gebruiken, geen olie en dus ook geen bescherming! Een spannende keuze! Maar we hebben dat perfect overleefd! Jeuej! Af en toe was een duik in het water wel nodig om toch voor enige afkoeling te zorgen! Het water is zoals steeds nog altijd ijskoud, maar dat moesten we dan maar trotseren! Rond 15u had ik het dan ongeveer gehad, want ondertussen lag ik toch al zo’n 4 uur lang te bakken en braden, en een tekort aan slaap was misschien ook een reden waarom ik de zon opeens iets minder goed kon verdragen! Dus de trein op terug richting Lisboa! Een verkwikkende douche genomen, en dan het stad ingetrokken, op zoek naar de nodige souvenirs om mee naar huis te nemen!  

De zonneklopper!

Gisteren was het dan ook de ‘laatste’ stagedag! Nadat ik wil mijn stomste stoot toch nu toe heb uitgehaald.. Er waren een aantal andere portugese studenten mee aan het volgen met Dr. Paulo op maandag, en hij ging blijkbaar opeens een les gaan geven en vroeg of ik ook mee wou? Het ging over slaapapnoe gaan, en daar had ik nu niet zoveel zin in.. Dus ik zei wel van ja, maar heb toen gewoon mijn gerief genomen en ben huiswaarts gekeerd.. Niet zo vriendelijk, ik weet het, maar het is een tactiek als een andere hier! De dag nadien vroeg Dr. Paulo mij dan of ik in de les was geweest. Ik vol overtuiging dat ik er was, er niet alles van had verstaan maar het toch wel interessant was! Even later kwam één van die portugese studenten weer binnen, en die wist mij dan te zeggen dat de les gisteren voor een heel kleine groep was en Dr. Paulo dus perfect wist dat ik er niet was.. Hij had dat blijkbaar de dag ervoor al aan die kerel gevraagd! Awoeps! Maar gelukkig had hij ondertussen mijn evaluatie al ingevuld! Ik heb ondertussen al mijn evaluatiepapieren ingevuld teruggekregen, en het was allemaal ‘very good’! Nu is er dus niet echt een reden om nog te gaan de komende dagen.. En het is mooi strandweer, dus we moeten ervan profiteren!

Donderdag was het Hemelvaart, maar dat is blijkbaar geen verlofdag in Portugal! Maar als goede katholiek, die ik natuurlijk ben, vond ik toch dat ik deze feestdag niet zomaar kon laten passeren! En dus ging ik met Claire een dagje op het strand gaan liggen! ’s Morgens was het echt prachtig weer, maar dan tegen de middag kwam er een soort van ‘mist’ opzetten.. ‘t Was niet echt bewolkt maar de zon had niet genoeg kracht om door een dunne sluier van wolken heen te komen precies. Maar toch, wij naar het strand want op die moment viel het best wel nog goed mee! Aangezien de mogelijkheden om op het strand te gaan liggen hier zwaar beginnen te minderen, aangezien mijn vertrek begint te naderen, was het tijd om de olie boven te halen! Dus ik mij helemaal ingeolied, klaar om het bakken te laten beginnen! Ik leg mij neer, en even later beginnen er allemaal wolken op te komen! Wij ons boeltje bijeengepakt want zo was het ook niet leuk natuurlijk.. Het was niet echt koud maar als er niet echt zon is, dan heb je er ook niet veel aan! Dus placeren we ons aan een tafeltje voor een koffie, en nog voor we die krijgen, verdwijnen al die wolken magisch en is de zon daar weer! Doodirritant! En op zo’n momenten ben ik dan natuurlijk te lui om mij terug uit te kleden en weer helemaal te installeren op het strand, want amai wat een werk is dat!

Vrijdag was een rustige dag. Wat ingrepen bijgewoond op stage, en deze keer mijn papierwerk meegenomen om tussendoor te kunnen studeren, want daar telkens een uur staan wachten op de volgende patiënt is een beetje saai! En zo maken we dan ook weer een goede indruk als gemotiveerde student op de artsen daar! ‘t Maakt allemaal deel uit van het masterplan om goede evaluaties binnen te halen hier! ’s Middags heb ik mij dan op een terrasje voor de deur geïnstalleerd en daar in het zonnetje met een koffie nog wat verder gestudeerd, zalig! En ’s avonds was het dan tijd voor een filmpje en dan nog een pintje, weljah caipirinha, achteraf!

Orange

Gisterenmiddag ging ik dan goed studeren, maar na een half uur was ik opeens heel erg moe en ik dacht ik leg mij effe neer op mijn bed! Natuurlijk grandioos in slaap gevallen, en 2 uur later weer wakker geworden.. Totdaar dat plan! Maar goed, ik was dan toch uitgerust om ’s avonds te gaan feesten! We zijn gisteren met het hele kot gaan eten in ‘Orange’, een restaurant in bairro, waar je voor €12 een stevige maaltijd krijgt, en al je drank is a volonté!! Je komt nog maar binnen en ze zetten de kannen sangria al voor je klaar op tafel! Geniaal! In mijn leven nog niet zoveel sangria gedronken als gisterenavond denk ik! Tussen 21u en 24u hebben we dus allemaal heel flink ons best gedaan! Gelukkig dat de porties er goed groot zijn! Kwestie van een goeie bodem te leggen! Er was maar één klein probleem.. Het was aan het gieten terwijl we binnenzaten, en de rokers konden dus niet echt ergens heen om hun ding te doen! Maar Karin ging toch weer een poging wagen, en net als ze de voordeur van het restaurant opentrekt, passeert er een auto die niet echt zachtjes aan het rijden is waardoor al het water 2m verder opspringt! En zo stond ze daar dan kletsnat in het deurgat! Iedereen lachen natuurlijk! Mara had dan een beter plan en probeerde haar te verstoppen achter een plant.. ‘t Is een plan gelijk een ander natuurlijk!

Daarna zijn we dan nog even een bar binnengelopen in bairro, kwestie van op te warmen voor we er echt zouden invliegen! Zoals altijd liep het ook daar weer vol met Indiërs die rozen, en binkende zonnebrillen en ander goed verkopen! Normaal jagen we die altijd weg, maar Karin wou al maanden een kroon krijgen! En blijkaar kosten die dingen maar €4, wat nog goed meevalt! En dus heb ik haar maar een kroon gekocht, als afscheidscadeau! Nu ben ik natuurlijk haar grote heldin! Want zij is nu wel de prinses, maar ik ben de koningin hebben we dan maar besloten! Aha! Heel de avond heeft ze de kroon met grote fierheid gedragen, en ongeveer iedereen die mee was heeft op een bepaald moment ze ook wel eens op haar hoofd gehad!

De kroon!

Na bairro zijn we dan nog doorgegaan naar Jamaica! Ondertussen begonnen we systematisch mensen te verliezen, maar we zouden blijven gaan tot in de vroege uurtjes! Ik was nog nooit in Jamaica geweest, wel al pogingen ondernomen maar het was altijd aanschuiven.. Deze keer zijn we erheen getrokken voor bairro sluit, en dan is het meeste volk nog daar en geraak je dus vlotter binnen! Het was veel volk maar zodanig dat je nog kansen, ideaal dus! En ze speelden ook leuke rockmuziek, wat ook niet zo frequent is in Lissabon! We hebben ons dus volledig gesmeten! En Mara misschien iets teveel.. Ze had al op voorhand gezegd dat er wel een grote kans was dat ze ging moeten kotsen die avond (en een chance dat ze verhuisd is deze week want dan is het in haar nieuw appartement, en niet meer in het onze!).. En opeens was ze dan verdwenen en niemand wist echt waarheen! Een half uur later kwam ze terug, ze had niet moeten kotsen maar echt gezond zag ze er toch niet uit! Maar als een echte die-hard blijven gaan natuurlijk! Dan bleek opeens dat we Anne-Mieke ook al een hele tijd kwijt waren! Raar.. Maar toen verscheen ze terug en had ze blijkbaar een hele tijd staan praten met een Portugees.. Praten jah, we kennen dat! Ze wilt nog niets toegeven op moment, maar we denken dat er meer aan de hand was! Nu goed, iets na 3 hadden de meesten het dan wel gezien maar Karin was nog volop in party-mood! Ik wou nog wel even blijven maar ik moest effe kunnen zitten eerst, op mijn leeftijd hebben je benen al eens rust nodig! Dus wij naar buiten ons daar op de borduur gezet, en gevraagd aan de buitenwippers of we dan terug binnenmochten, want opnieuw aanschuiven, dat ging geen waar zijn! De ene had gezegd ja en de andere nee.. We hebben er dan maar opgerekend dat de eerste zijn woord wel ging houden! En effectief tien minuten later wij weer naar binnen! Maar wel onder ons voeten gekregen dat dat nu de laatste keer ging zijn! Eenmaal terug binnen was de muziek opeens veel minder.. En begon er een lesbische vrouw raar te doen tegen Karin, wel we vermoeden dat ze lesbisch is omwille van dat raar gedrag net. Altijd een teken om naar huis te gaan! En dus vlug de taxi genomen en recht ons bed in!

Jamaica

Het einde van de avond!

Deze week is vrij rustig aan het verlopen.. Er moet gestudeerd worden! En dat lukt nog vrij goed ook. Maandag ging ik naar stage maar geen dokter te bespeuren, dus terug huiswaarts en mij direct achter mijn boeken gesmeten gedurende de rest van de dag! Gisteren was Dr. Paulo dan wel aanwezig, maar die man gaat echt extreem traag te werk, en om 13u hadden we nog zeker 5 patiënten te gaan (heel veel naar portugese normen!) en dat ging dus nog minstens 1,5 uur duren! Maar hij draaide zich opeens naar mij met de mededeling dat ik mag doorgaan wanneer ik wil! Dus ik daar direct weg en opnieuw flink gestudeerd ’s middags! Vandaag had ik gevraagd of ik opnieuw bij Dr. Leonel mocht staan. Die is immens vriendelijk tegen mij, en geeft superveel uitleg! Dus we leren effectief iets bij op die manier! Er komen dan ook altijd studenten van het vijfde jaar gedurende een uur of 2 meevolgen, maar tegen hen is hij precies iets minder vriendelijk.. Die meisjes ook heel de tijd ogen trekken naar elkaar alsof hij de gemeenste kerel allertijden is. Waarschijnlijk zijn ze gewoon veel strenger naar hun eigen studenten toe, dan naar erasmussers, weer mooi meegenomen natuurlijk! En ook deze middag ben ik dan alweer goed aan het studeren geweest! Alles gaat hopelijk nog goed komen op die manier!

Maar goed, dat wil wel zeggen dat ik ’s avonds de nodige ontspanning verdiend heb! Zoals elke maandag is dat tangoles. Deze week was er echter extreem weinig volk.. Geen andere meisjes, behalve dan Emilia en ik, zoals altijd, en Emilia’s zus en die haar vriendin die hier op bezoek zijn! Die meisjes zijn 16, kunnen geen woord portugees, en ook niets van de tango, dus die hebben de schrik van hun leven opgelopen! Zeker als je dan met een nogal vrij arrogante argentijn moet dansen.. Maar ze hebben het overleefd!

O cachimbo!

Na de tango ben ik dan met Karin en Johann, één van haar bezoekers, naar een Marrokaanse bar gegaan in Alfama. Het was een plan dat we al langer hadden om daar eens een waterpijp te gaan roken! Ik had nog nooit in mijn leven een waterpijp gerookt dus ‘t was de moment! Eerste belangrijk punt: welke smaak te kiezen!? Blijkbaar is ‘appel’ de standaard, maar dat stond mij niet zo aan.. Ik mocht dan kiezen, maar de dingen die ik nog wel zag zitten, was voor hen totaal geen optie. We zijn dan maar voor ‘exotisch’ gegaan! Daar kon iedereen zich in vinden. Toen dachten we dat we er waren, maar blijkbaar moet je dan ook nog kiezen of je gewoon een waterpijp wilt of een ‘whiskey’pijp! Dat laatste leek ons geen goed idee, maar de ober heeft ons dan toch weten te overtuigen want jah iedereen bestelt dat daar! Kuddebeesten als we zijn! Nu goed, daar kwam de waterpijp dan eindelijk, en de bijhorende thee (een veel gemakkelijkere keuze!). En toen kwam het spannende moment.. de eerste trek! Nu veel smaak was daar nog niet bij, maar dat ging beteren, blijkbaar.. Na ongeveer een half uur bezig te zijn met dat ding, vond ik er nog altijd niet zoveel aan en begon ik het een beetje beu te worden. Conclusie: waterpijp stelt niet zoveel voor.. ‘k Vond het niet echt goed, maar ook niet slecht.. ‘t Is een beetje Zwitserland, neutraal!

Johann en ik

Gisteren was het dan, naar wekelijkse gewoonte, tango op café! Maar ik ging eerst bij Emilia gaan eten. Ze had gezegd rond 20u30 maar dat bleek op voorhand al enorm vroeg voor Emilia en haar flatgenoten. Normaal gezien arriveer ik daar rond 22u en dan zijn ze meestal volop aan het koken, en om 23u beginnen ze er dan aan! Zoals te verwachten kreeg ik dan om 19u een bericht om te zeggen dat ik niet zo vroeg moest komen, dat het eten er rond 21u-21u30 wel zou zijn! Ik had er mij al op voorbereid en iets kleins gegeten om 18u.. En ik dacht van nog een tijdje op mijn gemak te zijn en tegen 21u30 wel te gaan.. Dat zou nog vroeg genoeg zijn! Opeens dan echter telefoon met de vraag of ik nog wel kwam want het eten was gereed!? In alle haast ik dan vertrokken naar hun appartement, dat natuurlijk middenin bairro ligt, en dus betekende dat ik zo vlug mogelijk naar boven moest lopen! Eenmaal boven kwam ik dan nog een hoopje toeristen tegen die de weg begonnen te vragen.. Volledig buiten adem kon ik hen toch uitleggen hoe ze moesten wandelen, jeuej! Vlug liep ik nog verder, en dan de laatste 3 verdiepen naar boven en ik was er! Wat bleek.. dat ze net aan het opscheppen waren dan, en dat ze dus vroeger aan het eten waren omdat er een paar naar een concert gingen! Mijn theorie om laat te gaan was dus zeker juist! In ieder geval, ze hadden pizza gemaakt met een slaatje met geitekaas in, hmm!! En ook heel veel sangria, eigenlijk voor de concertgangers maar die stormden allemaal het appartement uit voor de pot nog maar half leeg was, dus heel veel sangria voor ons! En dus waren we weer helemaal in de stemming voor een zwoele tango-avond!

Vrijdagavond wou ik het rustig houden! Opnieuw een plan dat niet zou doorgaan.. Het begon allemaal heel goed, gewoon een filmpje met Claire en tegen na de film braaf naar huis! Maar toen ik hier toekwam stonden Mara, Karin en haar 2 vrienden die op bezoek zijn net op het punt om richting bairro te trekken. Dat was nog niet zo erg, een pintje gaan pakken tot een uur of 2, dat ging nu nog wel net lukken! En dus begonnen we aan de grote beklimming van de trappen naar boven toe! Blijkbaar waren we daar op zoek naar een homobar voor die twee vrienden van Karin, maar die zat vol dus stonden we weer op straat met een caipirinha in de hand! Echter één van de slechtste caipirinhas die Lissabon mij geboden heeft tot nu toe.. maarbon, één keer je gewoon was aan de enorme hoeveelheid suiker ging ie toch weer vlotjes binnen!

Met zen allen in bairro!

En dan passeerde opeens alle kerels uit mijn tangoles! Zij gingen verderop nog een pintje pakken en of ik niet meeging!? Eerst was ik nog flink en bleef het bij ‘misschien sebiet’. Maar onderweg naar huis kwam ik dan Emilia tegen en dan zijn we toch even binnengesprongen! Dus wij als twee buitenlandse erasmussers tussen al dat portugees tangogeweld! ‘t Was wel lachen en die mannen zijn echt immens sympathiek! We hebben van Hugo zelfs alletwee een roos gekregen! Dus aha, die Indiërs die altijd komen ronselen verdienen af en toe toch iets! Emilia moest dan vroeger door want ze had nog een ander feestje gepland, en dus bleef ik nog even zitten.. Maar dat bier bleef maar komen en God mag weten vanwaar!? En dus hebben we daar op ons gemak gezeten tot ongeveer 4 uur ’s morgens! Tegen dan was het plan om ‘vroeg’ naar huis te gaan wel helemaal omzeep, dus ging ik nog even mee naar een andere bar maar toen onze leraar het nodig vond om mij te proberen versieren, was het dringend thuis om naar huis te gaan!

Gisteren ben ik dan richting Evora getrokken op daguitstap! Om 11 uur ging de wekker en dat bleek veel te vroeg te zijn! Maar om 12 uur vertrok de bus dus mij toch verplicht om direct echt wakker te zijn en volop in actie te schieten! Nog even dacht ik dat ik de bus niet ging halen omdat ik ook nog een ticket moest kopen! Maar blijkbaar zat ik dan nog op een vroegere bus ook! Aha! Eveline die ging misschien ook meegaan maar die heeft de bus niet gehaald omwille van een examen, jammerjammer! Want Evora was echt de moeite! ‘t Is een klein stadje, maar best wel gezellig! Het weer was enorm goed en de zon scheen volop, in tegenstelling tot Lissabon waar het toch een beetje bewolkter was gisteren! Ik ben begonnen met mij eerst op een terrasje te installeren om van te zon te genieten, maar ook omdat er wel een zekere nood aan cafeïne was! Daar ben ik bediend door de arrogantste ober die ik al ben tegengekomen! Op zich was hij wel vriendelijk maar toen ik hem betaalde, heeft hij mij nooit mijn wisselgeld teruggegeven! Het gaat maar om 25 cent allemaal geen ramp, maar zo is het natuurlijk makkelijk om veel fooi binnen te halen!

Capella dos Ossos

Vandaaruit ben ik dan aan mijn sightseeing toer begonnen! Met op het programma eerst de ‘Capella dos Ossos’, een vreemd Fransiscaans bouwwerk waarbij de muren behangen zijn met menselijke botten, en dat diende dan als meditatie..? Het heeft eerder een soort van storend effect dan iets anders! Zeker de titel boven de deur: ‘Nos osses que aqui estamos pelos vossos esperamos’ (Onze botten die hier zijn en wachten op de uwe)! Op de mijne moeten ze niet wachten in ieder geval!

De volgende stop was dan de ‘bovenstad’, dus omhoog wandelen.. En dat ging opeens bijzonder lastig..! Voor de eerste keer in al die weken hier en al dat op en neer wandelen heb ik dit weekend echt last van mijn knieën! En op een beetje een rare manier en half mankend ben ik dan toch boven geraakt! Om eerst de kathedraal te bezoeken, en dat wil zeggen weer trappen op naar boven naar het museum, aarghl! Daar viel niet zoveel te bekijken, maar je kon ook het klooster bezoeken en daar kon je op het dak, waardoor je echt een super uitzicht had over de hele stad!

De kathedraal

De kloostertuin

Volgende halte was de Romeinse tempel! Die lag maar 50 meter verderop, en is echt grappig.. zo opeens temidden van het stad, en daar staat ie dan! En dan hadden de belangrijkste attracties ongeveer gezien.. En het was nog maar net 16u! Ideaal dus om mij opnieuw ergens in de zon te installeren met een boek! Het centrale plein was ondertussen ongeveer helemaal afgezet want daar ging een militaire parade vanalles doen wat later die dag, dus dan maar een ander plekje gaan zoeken! Dat ging allemaal wel vrij vlot en dan heb ik nog tot 17u30 volop van de zon genoten! En ondertussen mijn knieën wat laten rusten, en dat heeft ze deugd gedaan ook! Toen ik terug richting busstation wou wandelen, ging dat allemaal al weer veel vlotter! De militaire parade was ook begonnen ondertussen.. Ik ben even blijven kijken maar zoveel speciaals was dat niet.. Ja ze marcheren allemaal mooi op één lijn en ze kunnen goed tegelijkertijd roepen enzo.. Maar dat spreekt mij nu niet direct zo aan!

O templo romano

Eenmaal terug thuis heb ik mij dan nog even op mijn gemak geïnstalleerd alvorens er weer een avond in bairro zat aan te komen! Het was Andrea’s verjaardag en zij wou natuurlijk stevig gaan doorfeesten! Het plan was om naar Incognito te gaan, één of andere club waar Andrea helemaal zot van is! Allemaal geen probleem voor ons.. maar om iedereen mee te krijgen om samen te vertrekken, was echt een ramp! Iedereen blijft continu wel iemand tegenkomen en dan een praatje slaan natuurlijk! Dus zijn we maar alleen richting club getrokken, de rest zou wel achterkomen! Mara had ondertussen ook een portugese vriend van haar mee.. Weljah, ‘vriend’, ze had hem de dag voordien leren kennen en hij ging haar tandempartner worden om portugees te leren! Vriendelijke kerel en zeker toen hij dacht dat ik portugees was wanneer ik goeiendag zei, omdat ik een goed accent heb, jeuej! En gisteren waren er ook al mensen die dachten dat ik portugees was! Dat waren dan wel toeristen en ze dachten het omdat mijn benen bruin zien blijkbaar! Maar goed, kwestie van mij toch geïntegreerd te voelen! Aha! Wij dus die club binnen, en zoals altijd kunnen de meisjes ofwel gratis, of toch veel goedkoper dan de jongens binnen! De wereld is niet eerlijk, maar in sommige gevallen ga ik niet klagen! Het was echt een wijze kleine club, maar er was één reusachtig probleem: ze bleven maar mensen binnenlaten en het was echt onmogelijk om te bewegen zonder een duw in je rug te krijgen of iemand anders die op je tenen ging staan.. Best jammer, want ze speelden er echt toffe muziek! Aangezien het dus niet echt mogelijk was om te dansen en ik ondertussen ook heel moe was, ben ik dan maar wijselijk naar huis gekeerd, mijn bed gaan opzoeken voor een verdiende nachtrust! En dat heeft deugd gedaan!

Stierengevecht!

Gisteren zijn we met ongeveer half Nederland naar een stierengevecht gaan kijken! Stierengevechten zijn niet alleen in Spanje traditie, maar dus ook in Portugal! Er zijn wel een aantal heel belangrijke verschillen! Het belangrijkste zijnde dat ze de stier niet doden in de arena.. En dat was wel aangenaam om weten! Het was mijn eerste stierengevecht ooit, en ook van de rest, en we waren allemaal een beetje benieuwd naar wat het kwetsen van een dier voor ons plezier met ons zou doen!

De pret begon al toen we uit de metro kwamen voor Campo Pequeno.. Mooi gedisciplineerd achter een viertal dranghekkens en iets minder politiemannen stonden de nodige activisten te protesteren tegen het misbruik van de stieren! De sfeer zat er dus direct in! Nog even vlug een ticket gaan kopen met Thijs, want in alle verwarring om iedereen bij elkaar te krijgen was er daar iets fout gelopen! En dan nog 10 euro gevonden ook! Jeuej voor gratis pintjes! En aan €3 voor een halve liter ging dat een feestje worden! Dan de rest van de groep gaan vervoegen als er net een hoop jongemannen helemaal in pak ons passeren! Ramptoeristen zoals we zijn (en als erasmusser is dat toegestaan!) natuurlijk direct gaan vragen of we met hen op de foto mochten! En dan waren die mannen natuurlijk gezjost voor de rest van de tijd want dan wou iedereen een foto, waaha!

Onze zitplaatsen waren helemaal in de nok van de arena, maar zelfs daar had je nog goed zicht, en het waren duidelijk ook de goedkoopste plaatsen (jah zo zijn we ook wel.. we besparen!). En dan begonnen ze eraan.. Met een hele brassband die echte spaanse zoro-muziek speelde werd de eerste stier met veel lawaai aangekondigd..! En dan zwaaiden de deuren open.. En geen stier.. Koppig bleef dat ding in zijn hok zitten, om dan 2 minuten later toch eens een kijkje te komen nemen! In de eerste ronde werd het aangevallen door 2 kerels te paard die het beest moeten uitputten en er ook zoveel mogelijk speren in steken (http://www.youtube.com/watch?v=yQQLAjgcoRc). Elke stier heeft een strikje aan zen hals en daar proberen ze dan heen te mikken en als dat dan lukt, is heel de zaal heel tevreden! Het probleem is dat die beesten dan blijven lopen waardoor ze zelf de wonden vergroten en nog meer beginnen te bloeden.. In de tweede ronde is de vermoeidheid is toegeslaan komt er een matador, en dan daarna kwamen er nog een hoop jongens (die gasten waar wij mee op de foto staan!) en zij bespringen de stier. Eigenlijk is er één iemand die de stier zijn aandacht trekt door te roepen en ondertussen stil op hem af te stappen, en als ze dicht genoeg zijn (een paar meter) lopen ze erop af, de stier loopt op hen af en dan springt die kerel op de stier tussen zijn horens en moet zo de stier proberen te pakken. De andere kerels springen dan ook met zen allen op de stier tot ze het beest eigenlijk stil krijgen en zo ‘getemd’ hebben.. De eerste keer lukte het goed, de tweede groep had 3 pogingen nodig, en de derde groep is er niet ingeslaagd.. Maar bij hen lag het misschien aan de stier? Hun stier was precies in ’shock’ gegaan. Het beest wou niet meer voor of achteruit, reageerde nergens meer op, en ze zijn zeker een kwartier bezig geweest om na het gevecht hem weer in zijn kot te lukken!

Cavaleiro

Matador

De tactiek om die beesten in hun kot te lokken is ook echt wel hilarisch.. Dan komen er opeens 5 mooie koeien tevoorschijn die als lokmiddel dienen voor de bronstige stieren! Meestal zijn die echter zodanig uitgeput, dat die zoiets hebben van vrouwen kunnen mij gestolen worden op moment, en reageren ze er dus niet op! Dat.. of de koeien waren echt lelijk, maar daar kan ik moeilijk over oordelen!

En komt uiteindelijk ook de matador er nog aan te pas! Er zijn er maar 2 echte in het hele spektakel, en dat was “El Cid”, één of andere bekende spanjaard, en dan ook “Pedrito de Portugal”! Het grootste verschil met de andere mannen met een doek is, is dat zij alleen in de arena staan met de stier, en dat ze hun doek ook maar met één hand vasthouden. De bedoeling is dat zij bijna elke beweging van de stier controleren en deze volledig rond zich leiden.. Dus eigenlijk volledige controle uitoefenen over het beest! Pedrito is hier wonderwel in geslaagd door de stier echt gewoon om zich heen te draaien, zonder zelf aangevallen te worden (http://www.youtube.com/watch?v=dLoNU9ZPS5c). Hij heeft dus alle harten van alle Portugezen opnieuw overwonnen en kreeg echt een massale staande ovatie! Mensen gooien dan allerlei kledingstukken in de arena opdat hij die dan zou aanraken.. Waarschijnlijk voor goed geluk!? In het begin ging het nog om t-shirten enzo, maar op een bepaald moment begonnen ook schoenen door de lucht vliegen! Iets gevaarlijker toch..!

Floor en Mara

Nu goed, we hebben het allemaal doorstaan! Behalve Mara dan.. Het eerste gevecht was nog geen halve minuut bezig of ze kon het al niet meer aan! Die is dan maar gaan socializen met de kerels aan de bar, die haar dan zat hebben gevoerd tijdens de verdere gevechten.. Toen ik tijdens de pauze dan even met haar terug richting bar ging, kregen we al direct een uitnodiging om mee te gaan naar bairro met die mannen als het spektakel gedaan was! Nu, we zijn ook niet lomp, die gevechten zijn maar gedaan om 1u30 en bairro sluit om 2u, dus veel ging daar niet meer te beleven zijn. Wat was dan wel hun plan, hmhm?? Maar Mara heeft hen daar dan vriendelijk op gewezen dat het niet ging lukken om ons subtiel mee te nemen naar hun huis, en daarmee was de kous af! Ze heeft dan toch nog een tweetal gevechten bijgewoond, de nodige alcohol heeft haar blijkbaar deugd gedaan! Ik had het ongeveer gezien dan, want er zit nogal veel herhaling in na een bepaalde tijd.. Nu goed, we hebben het eens gedaan, en dat was het dan ook weer! Een tweede keer is voor mij zeker niet nodig! Laat staan daar 80€ voor betalen zoals sommige andere mensen doen!? Zoveel plezier vond ik er nu ook weer niet aan. Maar als je hier bent dan moet je het toch eens gedaan hebben!?

Maandag zou mijn laatste stage hier van start gaan.. Met de nadruk op ‘zou’! Zoals altijd bij het begin van een nieuwe stage ging ik opnieuw richting 10u naar het bureau van Tania om te achterhalen waar en bij wie ik mij moest gaan aanmelden. Maar Tania was er blijkbaar niet. Dus ik zeven verdiepen hoger mijn evaluatie van pediatrie gaan zoeken, maar Dr. Carlos Moniz is nooit aanwezig blijkbaar en niemand weet ooit waar die man is, dus hopelijk krijg ik die in de komende weken nog te pakken! En dan terug richting bureau om te vragen of ze al was toegekomen, want ik ging ervan uit dat ze gewoon te laat was, wat niet zo ongewoon is voor portugezen.. En toen kreeg ik het nieuws dat ze de hele week met vakantie was en of ik volgende week maandag kon terugkomen!? Dat leek een mooi plan maar een week congé nemen, zou nu misschien net iets teveel van het goede zijn! Dus heb ik maar eerlijk uitgelegd wat het probleem was, en dan moest ik later maar terugkomen. Uit puur schuldgevoel ben ik die middag dan maar volop beginnen studeren voor het klinisch eindexamen, wat dat is ook gevaarlijk aan het naderen.. En het was echt tijd om mijn luiheid achterwege te laten en terug in actie te schieten en effectief dingen te doen! Zodus was maandag de start van mijn ‘actievere’ dagen hier! Zodanig actief dat ik het uur even uit het oog was verloren en te laat was voor het uur dat ze mij hadden gevraagd terug te komen.. Aj!

Maar geen probleem. Ik gisteren opnieuw naar het secretariaat, nogmaals het probleem uitgelegd en ze gingen er iemand voor zoeken die het kon oplossen! Dus ik even een wandeling gemaakt naar de cafetaria en mij daar even geïnstalleerd met koffie en croissant, om even later te gaan vragen of ze al meer nieuws hadden. Nog niet. Maar kon ik even terugkomen om 14u anders!? Dus een goede 3 uur later stond ik weer in het ziekenhuis en hadden ze eindelijk gevonden waar ik moest zijn! Tien minuten later stond ik aan de deur van Prof. Mario Andrea in mijn beste portugees uit te leggen waarom ik er nu pas was in plaats van de dag voordien.. De man een beetje raar aan het lachen, ik geambeteerd omdat ik dacht dat hij niet zeer tevreden was dat ik daar te laat was. Maar dan begint hij aan de typische vragenreeks die je altijd krijgt: van waar ben je? hoe lang blijf je in Portugal? hoe lang ben je hier al? Toen ik zei dat ik nog maar 9 weken in het land ben, was hij zwaar onder de indruk en met brede glimlach begon mij te feliciteren met het feit dat ik al portugees kan spreken! Dat ’spreken’ is heel relatief, maar bon, ‘k ben wel fan van de man nu! Dus alles zag er goed uit.. Ik werd aan de juiste mensen voorgesteld en mocht vandaag om 9u stipt van start gaan!

João, de allerkleinste danspartner!

Emilia e senhor Goncalo

Dus gisteren wou ik het niet te laat maken, want ik ging effectief stage hebben de rest van de week! Maar dat was buiten Emilia en Eveline gerekend.. Elke week als we naar de milonges gaan, wil Emilia daarna nog naar Alive bar waar er elke dinsdag een erasmusfeestje aan de gang is. En elke keer weer ga ik niet mee omdat ik stage heb de dag nadien en toch ietwat fris daar wil zitten.  Het probleem is dat Emilia nogal veel drinkt, en als we bij haar thuis aan het ‘opwarmen’ zijn dan vliegt er altijd redelijk veel wijn doorheen. Een ander probleem is dat er een duidelijke verbetering is in onze tango-moves, en mannen ons nu werkelijk ook vragen om te dansen als we naar de milonge gaan! Wat natuurlijk veel geestiger is! En dus amuseren we er ons echt rot, en zijn het meestal ook vrij vermoeiende avonden! En als je de twee samenlegt, dan ben ik opperste feeststemming, en hoe kan ik dan een feestje weigeren!? Dus zijn we nog doorgewandeld naar Alive bar, en onder de baan kom je dan allerlei mensen tegen die je kent. Dus tegen dat we daar belanden is het één groot feest! Het plan was dan dat ik niet te lang zou blijven en met Eveline vrij vroeg een taxi zou terugnemen.. Maar plannen zijn er om niet door te gaan natuurlijk! Want één voor één beginnen delen van de groep te verdwijnen en zich huiswaarts te begeven.. Gelukkig had ik nog de goede reflex van tegen Floor te melden dat ik met haar mee zou gaan in de taxi toen zij afscheid aan het nemen was van iedereen! En dan ging nog een heel deel mee! Uiteindelijk dan toch ergens in een taxi geraakt en huiswaarts gekeerd! Floor had hier nog het geweldige idee van fishsticks te bakken, maar dat kon ik niet meer aan! Mijn benen deden pijn van het dansen en mijn hoofd deed dan al zeer als ik dacht aan de luttele 4 uur slaap die mij maar te wachten stonden!

Deze morgen, weljah nacht voor mij eigenlijk, ging de wekker zeer vroeg af! Bijna duwde ik hem af om dan weer volop in slaap te vallen.. Maar heb mezelf toch geforceerd om op te staan! En dan richting stage! Op de metro was mijn hoofd nog volop aan het bonzen.. Vermoeidheid of drank!? Dat is dan de vraag natuurlijk. Eenmaal op stage was Dr. Paulo (de überjanet van Lisboa!) met wie ik moet meevolgen niet waar we hadden afgesproken, en weer ging de reflex door mijn hoofd: terug mijn bed in..? Maar ik heb doorgebeten, en hem een verdiep hoger teruggevonden waar hij aan het opereren was. Maar dat kon ik echt niet aan vandaag om heel de voormiddag recht te staan met een masker op. Gelukkig mocht ik ook consultaties meevolgen met Dr. Leonel als ik wou, en dat was dan het betere plan! De man spreekt echt fantastisch goed engels, met zo’n echt brits accent, heel leuk! Dus heel de voormiddag kreeg ik veel uitleg in het engels en er werden ook vragen naar mijn hoofd geslingerd, aarghl ik moest nog nadenken ook! Maar ondertussen ging alles veel beter in mijn hersenpan en ik had er wel zin in gekregen! Alleen had ik af en toe het gevoel dat er nog een soort van cafégeur over mij heen hing.. En toen hij het raam sloot, was dat misschien niet zo’n goed idee! Rond 11u kwamen dan opeens veel te veel studenten in een nog veel kleinere consultatieruimte ook meevolgen, en toen was het gedaan met uitleg in het engels.. Maar hij was echt supervriendelijk, en dat was precies alweer even geleden dat ik nog eens een echt leuke stagedag heb gehad hier op deze manier! Ik mag nog bij hem stage doen (jeuej!) maar de volgende keer moet het in het frans.. Dat gaat lastiger worden!

Ik had vele plannen voor dit weekend! Ik wou richting Batalha en Leiria trekken en daar wat aan cultuur gaan doen! Want het zijn mijn laatste weekenden hier, en de laatste tripjes moeten dan ook nu gebeuren! Maar wegens een gebrek aan zuurstof is dat dus allemaal in het water gevallen.. Ik heb donderdag en vrijdag heel de dag in mijn bed gelegen, een kleine poging gedaan om wat te studeren maar dat was nog lastig voor de hersenen.. Maar gisteren was alles dan al een pak beter, en dus was het tijd voor wat activiteit! Want van al dat binnenzitten en ziek zijn, loop ik ambetant, en dat kan niet zijn natuurlijk! Het weer liet het ondertussen weer tijdelijk even afweten, dus was de vraag wat te doen!? Er zijn nog een aantal plekjes in Lisboa die ik nog niet ontdekt heb, en dus leek het nu wel de gepaste moment!

Palacio de Ajuda

Gisteren dus met Mara de bus richting het Palacio de Ajuda! Het mooie is dat dat blijkbaar gratis te bezoeken is als je student bent, en zelfs zonder studentenkaart geloven ze je meestal wel.. En als dat niet werkt is er altijd de kopieerkaart van de biomedische bib! Die heeft hier ook nog zo zijn nut! Het paleis zelf was nog van de spaanse koning, ne zeker Luis maar de hoeveelste weet ik al niet meer, geweest en het was nogal overdadig ingericht.. We waren er niet zo’n fan van! Behalve dan van de extreem grote balzaal boven, en dan de eetkamer! Die was echt geniaal.. Immens groot en volledig in het wit en beige ingericht, met het nodige zilverwerk natuurlijk, en dan twee hele lange tafels waar dan alle rijke mensen mochten komen eten in prachtige lange jurken,.. Mara en ik zagen het al helemaal zitten!

Jammer genoeg volgde er echter geen chique diner, maar wel een pastel in Belem! We waren nog maar net het paleis buiten of Mara had een trap gespot! Natuurlijk even gaan kijken wat er daar te bezien viel. Via de trip kwam je terecht op het terras van het paleis en daar mag je als toerist niet komen. Er was een beveiligingsagent aanwezig maar die had ons niet direct gezien. Toen hij wel zag dat er mensen waren, kwam hij met veel geweld en lawaai naar ons toegelopen, en ondertussen begon hij zijn stick al uit te halen! Tot hij zag dat we twee onschuldige meisjes waren en dan was hij opeens vriendelijk, en was het allemaal niet zo erg meer, maar we mochten daar toch niet zijn! Dan maar gewoon verder gewandeld richting Belem, en daar aangekomen vrij vlot toch een tafeltje kunnen bemachtigen binnen! En heerlijk genoten van 2 pasteis elk met de nodige koffie! Heerlijk!

Pastel de Belem!

De eerste cocktail voor Claire!

’s Avonds moest ik dan mee gaan feesten met Claire en een vriendin van haar die geen engels praat. Tijd om mijn beste frans boven te halen, en dat is altijd net dat beetje vlotter als ik wat gedronken heb.. Vandaar dat ik de morele verplichting kreeg van lichtjes scheef te gaan! En dat van mensen die zelf geen alcohol drinken! Tsss! Maar het moet gezegd: Claire heeft gisteren voor de eerste keer alcohol gedronken! Een cocktail waar zodanig veel aardbeien inzitten dat je het gevoel hebt dat je een smoothie aan het drinken bent. Maar toch een mijlpaal voor haar! Het plan was om na het cocktails drinken in bairro, naar ‘Jamaica’ te gaan. Ik was er nog nooit geweest, en had net deze week van een aantal portugezen te horen gekregen dat dat zeer raar was als erasmussers, want dat wij (het volk de ‘erasmussers’) daar allemaal heengaan! Dusjah, weeral iets om toe te voegen aan mijn lijst van must-do’s in Lisboa! Toen we daar aankwamen was er echter een ongelooflijke rij, en om 2u ’s nachts is mijn goesting om meer dan een half uur te wachten om ergens één of ander danscafé (ze noemen dat hier een club, maar eigenlijk zijn dat gewoon veel te dure danscafees) binnen te mogen zwaar tot onder het vriespunt gezakt! Dus gingen we de volgende ‘club’ proberen, maar eerst was het vol en dan bleek dat we eigenlijk gewoon niet binnenmochten van de binnenwipper.. Apfoe! Dan maar de volgende, en daar lukte het dan wel, maar dat was dan zo’n electro-tent en zo super was dat nu ook weer niet! Toch eventjes gebleven en wat gedanst, maar tegen 4u was het dan meer dan tijd om mijn bed te gaan opzoeken!

Deze morgen stond er dan nog meer cultuur te wachten! Zondag zijn de twee musea (museum van moderne kunst en één van kunstgeschiedenis) in de Fundação Calouste Gulbenkian gratis, en dat is dus ook altijd meegenomen! Karen en ik wouden er al langer heen, en vandaag ging het er dus eindelijk van komen! Maar onderweg naar daar zware buikkrampen gekregen, en echt een spurt naar het toilet moeten maken daar.. Niet zo prettig, maar ik dacht OK alles is beter nu.. En volle goede moed aan het museumbezoek begonnen! Na 15 minuten voelde ik de krampen echter weer komen, en dus weer vlug lopen. Toen dacht ik echt dat het niet meer ging goed komen voor vandaag, maar dat deed het dan gelukkig toch! Dus voor de rest rustig kunnen genieten van het museum! In het museum van moderne kunst was er dan één of andere Heimo die een exhibitie hield, en we snappen niet echt goed waarom.. De man maakt witte doeken..? Dat kan zelfs ik! We waren niet echt onder de indruk.. Gelukkig was de vaste collectie beter! Maar ondertussen waren we al bijna 4 uur op pad en mijn benen begonnen echt moe te worden.. En dus was het tijd om huiswaarts te keren!

Mijn favoriete schilderij

De optocht

Eenmaal we in onze straat kwamen gewandeld, bleek er hier zo’n soort optocht bezig te zijn voor ons deur! Dus wij vlug 3 (!!!) verdiepen naar boven gelopen om vanop ons balkon toe te kijken. We zijn er nog niet helemaal uit wat de reden van de optocht was, en zeker omdat het één mengelmoes was van religieuze taferelen en het leger.. En dat is nu toch een rare combinatie! En dan de nodige fanfares tussendoor.. Weljah het waren meer halve orkesten want ze waren met meer dan 50 man per fanfare, en ze speelden echt nog mooie dingen! En dan ondertussen liepen er wat priesters voorbij, en kleine meisjes opgekleed als de maagd Maria.. Echt zo’n beetje als je een optocht inbeeldt in van die religieuze landen, zoals Portugal er één is. Alleen weten we niet waarom!? En dat gaan we nu dus gaan uitvissen!

Dinsdagavond kwam Lenny Kravitz eindelijk naar Lissabon! We hadden de kaarten al gekocht de eerste week dat ik hier was, en ik was altijd in het gedacht dat het nog heel veraf was, zo’n beetje tegenaan het einde van mijn verblijf hier.. En ondertussen is ook dat alweer voorbij! Maar goed, rond een uur of zeven wij richting Oriente naar het Pavilhão Atlantico! Daar stond al een hele massa aan te schuiven, maar sommigen onder ons hadden nog niet gegeten.. Dus eerst nog een vlugge hap gaan halen in het Vasco da Gama shoppingcenter en dan opeens zagen we iedereen vlug naar binnenstromen en zijn ook wij maar vlug naar de ingang gegaan! We waren niet zeker of we een fototoestel mee naar binnen mochten nemen, en terwijl aan het aanschuiven waren probeerde ik in mijn vlugste portugees de achterkant van ons ticket te ontcijferen, toen ik opeens voor de security stond. De man begroette mij met een ‘boa noite’ en ik opende gewoon mijn tas, maar nog volop aan het lezen zei ik niet direct iets terug.. Er was even wat verwarring omdat die natuurlijk een goeieavond terugverwachtte van mij, die kwam er wel maar iets te laat. Ik wist niet goed wat er gebeurde, hij blijkbaar ook niet meer.. ‘t Was even een nogal bizar moment, maar goed, in alle verwarring ben ik voorbij de security geraakt zonder dat die uiteindelijk zelfs maar in mijn tas heeft gekeken. Maar als je zag hoeveel fototoestellen er in de zaal aanwezig waren dan was het wel vrij duidelijk dat het toegestaan was!

Om 20u30 stipt begon dan het voorprogramma te spelen! Een franse groep: Les Chevals (http://www.youtube.com/watch?v=m-I3gMUcN4U )! Een echte aanrader, ik heb dan ook meteen de cd gekocht! Ze zijn met heel veel saxofonisten en trompetisten, en spelen dan een soort van opgewekte jazz/lounge-achtige muziek! Ze hadden ook één heel bizar instrument, maar dan in 20 verschillende versies, namelijk de ’schelp’! Heel bizar om te zien, maar wel leuk in het geheel! In ieder geval, het beviel ons allemaal wel en was echt ideaal om in de sfeer te komen! Maar de sfeer viel dan toch een beetje plat, want het was nog meer dan een uur wachten totdat Lenny Kravitz zelf kwam opdagen!

Maar dat deed ie dan toch tegen 22u ongeveer ondertussen.. En hij begon eraan met een knaller! En het stopte niet meer! ‘t Was echt een geniaal goed concert (http://www.youtube.com/watch?v=Kf1xbJ7t5JQ , http://www.youtube.com/watch?v=RaCSBCnE0pE)!  Met vooral een goede playlist.. Hij wisselde oude nummers af met nieuwe, de wat tragere met dan weer heel opgewekte nummers (http://www.youtube.com/watch?v=4Hflx4h66OU , http://www.youtube.com/watch?v=RjGuHAS0uEg)! En het publiek had er echt super veel zin in! De man zelf was enorm stoned maar dat stond precies niet in de weg van het optreden zelf, gelukkig maar! Alleen zijn wandel leed er wat onder precies… Hij had zo’n coole manier van gaan, zo’n beetje in de stijl van Captain Jack Sparrow, maar dat kan dan weer onze verbeelding gewoon zijn!? Soms bewoog hij ook nogal op een dwangmatige manier alsof hij heel dringend naar het toilet moest gaan, maar ook dat zal wel gewoon mijn gedacht zijn? Ook was ik altijd in het gedacht dat hij veel struiser gebouwd was, maar in het echt is hij gewoon een smal ventje.. Maar hij heeft wel een immense uitstraling, en dat is maar best ook, want hij moet iets doen om zijn gebrek aan achterwerk te verbergen!

Lenny Kravitz!

Een grote ontgoocheling was wel dat hij zijn vrouwelijke drumster niet meer had!? Daar waren we echt naar uit aan het kijken, want dat is ook echt zo’n stoere madam! Maar nee hoor, in de plaats kregen we een grote neger, die er ook wel vrij indrukwekkend uitzag, maar toch niet voldeed aan onze verwachtingen! En dan na een goed uur gingen ze voor de eerste keer van het podium, en dan weet je dat het concert echt nog niet gedaan kan zijn.. Er gaan ook nog geen lichten aan enzo, maar toch zijn er altijd al mensen die dan de zaal beginnen te verlaten! Ik zal het nooit begrijpen! In ieder geval, in totaal hebben ze dat zo’n 4 keer gedaan, en als je daar ergens tussendoor zou doorgaan dan mis je dus echt wel een groot deel van het concert! Maar de grootste hits moesten nog komen, en dus wij elke keer goed blijven roepen en enthousiast wezen en jeuej, dan kwam hij terug!

Wij!

De voorlaatste keer ofzo dat de Lenny terug het podium opkwam, introduceerde hij een ander madam, die welgekend is in Portugal, namelijk Marisa! Zij is één van de bekendste fado-zangeressen hier, en dus heel het publiek massaal uit de bol natuurlijk! In begin leek ze een beetje zenuwachtig, maar dat ging vlug over (http://www.youtube.com/watch?v=OL5DCiPcyNA) ! En ze heeft echt een klok van een stem, en dat was echt een kippevelmoment.. Zeker voor de Portugezen! Dan uiteindelijk kwam hij nog een laatste keer het podium op om “Are U Gonna Go My Way?” te spelen, en dat mocht niet ontbreken natuurlijk! Ik zou echt ontgoocheld geweest zijn anders! Maar het was een knaller van een afsluiter!

Toen we nog wat stonden na te praten in de zaal, voor ze ons officieel kwamen buitensmijten, waren we nog even aan het praten met een portugees koppel. De man had al elk concert van Lenny Kravitz in Lissabon gezien, en dit was nu het derde, naast de festivals die hij ook al gedaan heeft. En blijkbaar was dit het allerbeste dat hij al gezien had! En wij mochten daar deel van uitmaken, jeuej!!

Nagenietend van het concert dan toch maar in mijn bed gekropen want al heel de avond had ik enorme keelpijn, maar dat waren we aan het negeren, en met de nodige pintjes gingen die bacteriën ook wel doodgaan! Dat plan is dus niet gelukt.. Gisteren nog steeds keelpijn, zelfs een beetje hees, maar dan toch maar de dag gaan slijten in de zon! Dus met Eveline de trein op richting Carcavelhos! Volgens de trein was het maar 19 graden, maar dat kon totaal niet kloppen, want het was echt bakken en braden! De eerste twee uur in de zon was er niets wind, en je voelde het zweet zich een baan zoeken naar je poriën om zo vlug mogelijk je lichaam te kunnen verlaten! Mara en Claire zijn dan later die middag gekomen! Ik heb dan Mara, de zwemmer onder ons, vervoegd in het water! Het was echt ijskoud, maar je voelde je lichaam afkoelen en dat deed echt deugd! Opeens kwam er dan een grote golf op ons af en we zagen er zo de vissen doorheen vliegen, en dus wij gelijk twee kippen vlug dat water uitlopen alsof die vissen ons gingen aanvallen!! En dan maar wat verderop een tweede poging gedaan! Ik ben helemaal in het water gegaan, maar echt zwemmen zat er niet in.. Ik zou graag verder door het leven gaan met tenen! En dus maar terug in de zon.. Het was echt een zalige middag, we hebben terug een beetje kleur bij!

Maar ondertussen is die valling niets verbeterd natuurlijk.. En deze nacht amper een oog dichtgedaan en veel zitten snotteren.. Alles zit dicht nu, mijn hoofd is afgesloten van de rest van de wereld! En dat terwijl het buiten nog steeds vlotjes tegenaan de 30 graden gaat..! Het leven kan soms brutaal hard zijn!

Queima das Fitas

Dit weekend was het volksverhuis van Lisboa naar Coimbra! Aan het einde van het academiejaar worden daar zowat de gentse feesten van de studenten gehouden, de queima das fitas (‘verbranding van de linten’), een 9-daags drankorgie ter ere van een ander jaar dat ten einde loopt, en een goed excuus om nog eens goed uit de bol te mogen gaan voordat de examens van start gaan! En in het kader van een volwaardige erasmus-ervaring op te lopen hier, mocht dat niet gemist worden! Dus vrijdag iets na de middag met zen allen de bus op richting Coimbra! Daar aangekomen kwam Mare (een duits meisje op erasmus in Coimbra) ons ophalen aan het station en was het eerst tijd om in een park van de zon te genieten! De laatste dagen is het hier tegenaan de 30 graden en is de zomer precies echt begonnen, en daar kunnen we alleen maar vrolijk om zijn! Het park was echt super zalig, zo aan de rivier gelegen! Daar een paar uur gerust om ons mentaal voor te bereiden op de feesten die ons te wachten stonden!

Genieten in het park!

Dan op zoek naar onze jeugdherberg! En zoals het gaat in elke stad hier tot nu toe werd ook dat weer een helse beklimming! De jeugdherberg lag echt bovenaan de berg, en we zijn dus weer volop aan die fysiek aan het werken om daar telkens te geraken! Eenmaal daar aangekomen bleek de Nederlandse eigenares erg verrast dat we met 4 meisjes waren en geen 2 koppels.. Ze had namelijk 2 kamers met dubbelbed voor ons gereserveerd. Allemaal geen probleem echt! Claire en ik heb dan de honeymoon-suite gekregen, met allemaal lovebirds tegen de muur en enorm veel kitsch, maar best wel grappig! De eigenares zelf was nogal ‘bemoederlijk’ maar op niet zo’n toffe manier want we moesten echt wel naar haar luisteren en bezoeken wat zij vond dat de moeite waard was! Maar haar ontbijt was wel lekker! Er was echt alles, cornflakes, alle soorten vers brood, vers fruit, yoghurt,… zelfs muizestrontjes! Dus elke ochtend super super veel eten om dan het middagmaal over te slaan en direct tot ’s avonds door te zetten! Dat viel dus allemaal wel mee!

De varkensgriep doorgedrongen tot in Portugal!

De eerste avond hebben we het dan nog redelijk kalm gehouden! Eerst zijn we lekker gaan eten in een klein portugees restaurantje, en met de nodige flessen wijn erbij natuurlijk! Tegen we daar buitenkwamen hadden we eigenlijk al niet zoveel zin meer om door te gaan naar de concerten! Dus hebben we gewoon op straat maar doorgefeest met het nodige bier en veel zatte portugese studenten in de buurt! Onderweg naar huis komen we dan een hele hoop studenten tegen die aan het barbecue’en zijn, en wel een heel varken aan het spit! Mara heeft echt zin in een stukje vlees ondertussen en roept in haar beste portugees naar beneden: “E possivel dar me um porco!?” (Is het mogelijk om mij een varken te geven!?) De mannen daar beginnen te lachen en nodigen ons vlotweg uit! Dus wij nog wat gratis vlees gaan halen, want ongeveer alles is gratis tijdens de queima! En daarna met een overvolle maag ons bed in! Klaar voor een dag vol sightseeing!

Zicht over Coimbra

Zaterdag overdag zijn we dan de nodige bezoeken gaan doen, maar Coimbra is heel klein dus na 2 uur hadden we het ongeveer gezien! Na nog een ijscrème te eten, wouden we naar de Tunas (die traditionele studentengroepjes) gaan luisteren, maar daar zijn we juist niet op tijd geraakt, dus ons dan maar gewoon weer in een park gelegd! Het was niet echt gemaakt om te maken maar ik heb mij daar toch een uiterst comfortabel plekje in de zon weten te vinden! Daarna dan nog vlug de boekenbeurs die daar in de buurt aan de gang was, binnengelopen.. Maar enkel portugese boeken en dat is toch nog wat te moeilijk! Dan maar een terrasje, dat is ook altijd een mooi alternatief! Ondertussen begon ik toch zwaar vermoeid te geraken, en god mag weten waar die nood aan slaap blijft vandaan komen.. Ik steek het op de leeftijd! In ieder geval ik had een dutje nodig om de avond nog goed door te komen! We hebben dan verstandig genoeg van ons ook maar de wekker gezet om ons zeker niet te overslapen voor onze afspraak om te gaan eten met een heleboel mensen uit Coimbra!

De oude universiteit

En dus twee uur later werden we bruusk uit een heerlijke slaap gerukt om te gaan eten! Nog half slaperig zijn we dan in het juiste restaurant geboekt, en daar bleek dan te weinig plaats te zijn (we waren daar met meer dan 20 en er was maar voor 18 gereserveerd).. Maar na wat discussiëren en vuile blikken van de ober werd dat opgelost door een extra tafel bij te plaatsen! Ik zat natuurlijk op de hoek waar iedereen constant moest passeren, en ik heb veel geluk gehad dat er geen borden in mijn nek zijn geland! Alles was heel lekker, en ging heel goed, totdat er moest betaald worden! Aan de andere kant van de tafel hadden de portugezen en een hoopje duitse erasmussers heel veel zitten drinken, en die vonden nu dat er teveel gerekend werd voor de drank. Dus zij gingen volledig in discussie en wouden maar 10€ per persoon betalen in totaal, wat sowieso al geen geld was voor alles wat we gegeten en gedronken hadden! De discussie bleek uiteindelijk over 50 cent te gaan, en was echt beschamend.. We voelden ons helemaal niet meer op ons gemak en de stemming om te gaan feesten was helemaal even weg! Ik was echt slecht gezind aan het worden en heb daar bijna mijn geld gewoon op tafel gesmeten, klaar om het af te trappen, maar goed mij toch even weten te beheersen! In ieder geval, na de discussie wij meteen doorgegaan naar het park waar de concerten plaatsvonden.. De zatte mannen achterlatende voor wat ze waard waren.. En kwestie van onze avond weer op gang te krijgen! Daar aangekomen was één of ander fado-zangeres het beste van haarzelf aan het geven. Maar we waren die avond gekomen voor Morcheeba (http://www.youtube.com/watch?v=hAFlHHAj8Os)! Wie wist dat die nog bestonden? Op een gegeven moment kwam dan een nieuwe groep op, en de zangeres klonk wel als die van Morcheeba, maar we waren allemaal in de gedachte dat zij zwart was, en daar stond dan het blankste meisje dat je je kon inbeelden.. Verwarring alom! Op zich was het een heel geslaagd concert, maar nu niet echt de beste sfeermakers op een festivalweide, maar we hebben toch genoten! Tegen dat zij gedaan hadden met spelen was het al 4u ’s morgens en hadden mijn voeten het zo een beetje gehad voor die dag, en was het tijd om terug ons bed in te kruipen!

De verbranding van de linten

Zondag was dan de grote familiedag! Die dag is er de effectieve verbranding van de linten! Ze krijgen die linten in het begin van het academiejaar en dat is een trots die ze het hele jaar door dragen en op het einde dan verbranden. Studeren aan de universiteit is hier in Portugal ook echt nog een eer, en dat zie je ook in hun klederdracht, de studenten lopen dag en nacht rond in een zwart pak (ook de meisjes met das en al!) met cape, en sommige jongens dan ook nog met hoed of muts! Zondag houden ze een grote parade, met meer dan 100 praalwagens, en hele families komen hier mee naartoe om te kijken hoe hun kinderen afstuderen, want het zijn degene die afstuderen die effectief op de wagens mogen staan! De wagens zelf zijn volgeladen met eten en drank, en alles wordt gratis aan de omstaanders uitgedeeld! Dus het is daar één groot feest op straat! Echt fantastisch!

De wagen van de studenten geneeskunde!

En dan zat de queima voor ons erop en was het terug de bus op richting Lissabon, en eens een goede nachtrust! Of daar hoopten we op.. Bleek er hier voor de deur één of ander fout festival aan de gang te zijn, waar een soort van portugese ‘Los Lobos’ aan het spelen waren! Echt vreselijk! De rest van het kot is daar nog verder gaan feesten, maar als oudste van het kot heb ik mij wijselijk en op aanraden van mijn lichaam horizontaal gesmeten om tussen al het geweld in toch eens goed te slapen!

Vandaag was dan de laatste dag dat ons mama in Lissabon was! Die was dit weekend Evora gaan bezoeken en dat bleek ook immens de moeite te zijn, dus dat is nog iets om op mijn lijstje te zetten voor deze laatste maand! Deze middag hebben we vooral samen genoten van de zon met de nodige terrasjes, en een wandeling doorheen de expo 98, om dan te eindigen met een geslaagde paella-avond! En zo zit het laatste bezoek erop hier!

Terrasje met de mama!