Adeus Lisboa
Na 3 maand is het dan zover.. Tijd om te vertrekken en naar huis te gaan! De laatste dagen zijn een soort van opbouwen naar vandaag toe geweest. Het begon al woensdagavond met de goodbye-dinner! Mara en ik hebben dan gekookt voor de rest van het kot. Zoals altijd weer een avontuur met Mara want we hadden nogal losjes afgesproken, en dus wist ik dan niet of zij boodschappen zou doen, of ik.. En ik kon haar dan maar niet bereiken! Gelukkig is de supermarkt hier open tot 21u, en dus was er wel tijd genoeg om het probleem op te lossen! Na het eten zijn we dan een laatste keer naar Chapito iets gaan drinken! Ik ging niet laat blijven.. En zoals altijd wil dat dan zeggen dat iedereen naar huis gaat en ik daar als laatste nog een pintje zit te drinken! Mara en ik waren volop aan het tetteren toen een kerel iets kwam vragen, en voor Mara is dat dan altijd direct de moment om een hele conversatie te beginnen! Chapito is verbonden aan een circusschool en toen hij hoorde dat we studenten waren, vroeg ie of we dus voor ‘circus’ studeerden.. Mara had dan zoiets van dat is niet studeren! En dat liet ze ook goed voelen.. En die kerel daagde haar zo’n beetje uit en liet haar volledig uit haar kot komen! En dan voelde je van hmmm hier klopt iets niet, en inderdaad, 2 minuten later bleek dat heel die bende mensen naast ons van ‘Cirque du Soleil’ waren! Woepssss!
De tangogroep!
Donderdagavond was het dan de allerlaatste tangoavond! Deze keer was het op restaurant en dat bracht wel een zekere stress met zich mee! Want in de zaal waren rondom rond mensen aan het eten en dan was er de dansvloer waar wij spontaan ons ding deden dan! Het grappige is dat die mensen niets van tango kennen (jajah want ik ben de expert nu!) en ze denken blijkbaar dat wij professionals zijn die ingehuurd zijn door het restaurant! Dus na elke dans groot applaus voor ons! Wat ook wel leuk is.. Vooral goed voor mijn self esteem! Dat en het feit dat het dansen effectief beter en beter begint te gaan! Totdat ik opeens met een man aan het dansen die zoiets had van “hee dit is een wals”! En toen heb ik voor de eerste keer in mijn leven gewalst! ‘k Denk niet dat het een ‘echte’ was maar één of andere variant want ik dacht toch altijd dat walsen anders was dan hoe we het toen deden.. Mahbon, hij vond dat ik dat prima deed en goed volgde! ‘k Had natuurlijk geen keuze want anders ging het volledig mis gaan! Maar goed om 1 uur was het dan tijd om naar huis te gaan, want van de hitte die er de voorbije dagen in de stad hangt word je echt doodmoe!
Gisteren was dan de dag van het inpakken en de formaliteiten in orde brengen. Eén daarvan was nog eens naar het ziekenhuis gaan en een bewijs gaan vragen van mijn verblijf hier om in Gent af te geven aan de univ. Dus ik de hitte getrotseerd en mij een weg gebaand naar het ziekenhuis (lang leve de metro en de koelte die er hangt!). Daar aangekomen, blijkt dat gisteren het secretariaat gesloten was! Lichte paniek even! Maar er hing een papier voor de zesdejaars dat zij ergens in een uithoek van het ziekenhuis hun papieren konden gaan halen.. Dus ik ook maar daarheen in de goede hoop dat ze mij daar misschien ook konden helpen! En zoals altijd krijg je dan op zen portugees de opmerking om maandag eens terug te komen! ‘k Heb dan uitgelegd dat dat misschien wel een klein probleem kon zijn voor mij! En dan gaan ze weer aan de telefoon en bellen ze naar weet-ik-veel-wie en alles komt in orde! Blijkbaar was het secretariaat aan het verhuizen, en dus liepen ze wel allemaal ergens rond in het ziekenhuis maar ze waren gewoon niet telefonisch te bereiken. Dus een dikke madam mij meegenomen richting Tania, en zo is alles nog in orde gekomen! Weljah, dat hoop ik.. Want al haar papieren zaten in dozen en dus gaat ze het papier deze week ergens maken en dan opsturen, faxen én mailen! Kan niet misgaan dus!
Aanvalleuu!
Gisteravond was dan mijn allerlaatste avond hier. En Karin had cake gemaakt!! Maar niet zomaar cake, echt een reusachtige, halve taart bijna!! En met extra slagroom, langs de zijkant! Heerlijk! Natuurlijk weer veel te veel gegeten dan..! Maar goed, dan waren we toch helemaal klaar voor een laatste avond bairro! En de caipirinhas waren op mij aan het wachten! Dus tegen middernacht een laatste keer al die trappen op, om doodmoe boven te komen, en nu ook stervende van de dorst! En ons pad ging recht naar de mojito bar! Die kerel is nog altijd immens traag, maar niets gaat boven zijn caipirinhas!! Een liter caipirinha later begon ik dat toch al een beetje te voelen, maar dat was absoluut geen reden om al huiswaarts te keren! Dus voordat de bars dichtgingen om 2u waren we nog vlug 2 flessen bier gaan kopen, zodat we nog eventjes het feest konden verderzetten!
Mojito bar
Het probleem was dan natuurlijk dat we vergeten waren van nog vlug even te plassen.. En daar stonden we dan op straat met volle blazen.. Karin en ik er dan niets beters op gevonden dan ons tussen een muur en een auto te zetten en daar alles te lossen! En maar hopen ondertussen dat er niemand ons zou zien zitten! Maar het plan verliep heel vlot! Daarna zijn we dan in een parkje gaan zitten om daar verder te drinken! En we hadden ook muziek want Claire’s gsm gaat echt heel luid!! Toen is ook het plan ontstaan om een openlucht-club te beginnen in Lissabon! Geniaal! Al zeg ik het zelf!
Feest in 't park
Zelfs ’s nachts was het nog altijd heel warm! En dus hadden we ook enige nood aan verfrissing! En daar waren de sproeiers dan! Dus we dachten ‘we lopen daar even door’.. Goed plan! Totdat ik twee passen had gezet en mijn schoen verloor, maar geen tijd om te stoppen dus gewoon doorlopen! Om dan aan de andere kant uit het gras te komen en raar op één voet moet huppelen omdat mijn slipper nog temidden van het grasperkje ligt te zwemmen..! Gelukkig was Karin zat genoeg om niet echt te beseffen dat we al kletsnat waren en er nog eens doorlopen misschien niet zo’n best plan was.. En dus ging ze mijn schoen redden! Maar ze wou stoppen om hem op te rapen, en dat ging niet zo vlot.. En daar ging ze dan.. tegen de grond! Wij allemaal lachen, en zij ook want ze besefte het niet echt meer! Deze morgen had ze het opeens wel door wat er gebeurd was toen haar kleren helemaal onder de modder zaten!
Deze morgen was iedereen dan verbazend vroeg wakker.. Het moet iets met de hitte te maken hebben! We slapen al dagen heel weinig! We zijn dan met de meisjes voor een laatste lunch gegaan! Zij zijn nu naar het strand.. En ik zit hier.. Te zweten in mijn lege kamer! Het voelt heel raar aan nu het vertrek.. Er is een tijd van komen, en er is één van gaan, en nu is het mijn tijd om te gaan! Het is mooi geweest, beter dan mooi zelfs! Een ervaring om nooit te vergeten.. De stad, de mensen, de tango en zelfs het ziekenhuis! Allemaal herinneringen die zo dadelijk met mij mee het vliegtuig opgaan! Adeus Lisboa!
Adeus!
