Zaterdagavond is er alweer een feestje gepland. We trekken er opnieuw op uit met een deel van onze medestagiairs. Het is Sarah haar allerlaatste avond in Cuenca, dus mag er wel eens zot gedaan worden. We zetten de avond in zoals gewoonlijk in de auto met een fles drank die rondgaat. Deze keer gaat het om ‘zhumir’. Een typische drank van hier die de echte smaak van Cuenca bevat. Het smaakte dan toch verdacht veel naar watermeloen! Feesten zelf gingen we weer in Gabbia doen. De entree is deze keer nog duurder dan gewoonlijk, naar ons ongenoegen! Maar het blijkt dat we dan gratis drank krijgen, totdat deze op is.. Het gaat om wodka, maar het smaakt opnieuw verdacht veel naar zhumir pink (die met de watermeloen smaak). Sarah is ondertussen al aan het afhaken kwa drinken.. Maar dat zou gene waar zijn! Sarah is niet echt ne groten drinker, maar Koen en ik wouden haar toch es zatjes zien. En de rest zag dat precies ook goed zitten. Dus toen we een fles gin bestelde voor de hele hoop om dan onze eigen gin tonics te serveren, werd ook Sarah verplicht van vrolijk mee te doen. Ze was bang dat ze niet meer zou kunnen dansen als ze teveel zou drinken, maar dat was niet echt een probleem! De muziek is hier ook immens aanstekelijk, en ondertussen kunnen ook wij de nodige lokale pophits volledig meebrullen! Enkele feestplaten van hier voor de liefhebbers: Changueria (http://www.youtube.com/watch?v=cW2uY-xflk0), en Fuera de Mi Vida (http://www.youtube.com/watch?v=IClli3ksYdg). Het probleem is pas gekomen toen Sarah ging neer zitten.. Toen ging het licht uit bij haar! En dus hebben we de rest maar achtergelaten om ons Sarah in haar bedje te steken!
De bende!
Zondag was dan onze laatste dag met ons gedrieën in Cuenca, en dus tijd om nog een stukje van het land te gaan bekijken! Volledig katerloos (ook Sarah) nemen we de bus richting Girón, een dorpje zo’n 45km ten zuiden van Cuenca. Onder de baan begint het natuurlijk weer volop te regenen. En de spijt dat ik mijn regenjas niet bij heb, begint met de minuut toe te nemen. Girón zelf is een heel gezellig klein dorpje waar absoluut niets te beleven valt, maar daarvoor waren we ook niet gekomen!
Lunchtime!
We vinden vlot een pick-up truck die ons een kwartiertje buiten het dorp voert naar ‘El Chorro’ alwaar de wandeling kan aanzetten naar de watervallen! Ondertussen is het nog steeds volop aan het regenen en dus besluiten we van eerst de magen te speizen aldaar. Er is maar één restaurantje en op de menu staat caldo (een soort van groentebouillon met een reusachtige kippefilet erin neergeplant). We blijven koppig zitten tot de regen wat mindert.. En een koffie later is het dan ook de moment om aan te zetten. De eerste waterval is de mooiste blijkbaar en is maar 5 minuten wandelen, terwijl de tweede zich op meer dan een uur bevindt. Gezien de regen beslissen we wijselijk van enkel tot aan de eerste te wandelen.
Voor de waterval
Alweer kletsnat bij la cascada
Watervallen zijn overal hetzelfde, en toch weer altijd zo mooi! Van zo’n 60 meter boven ons komt het water naar beneden gestort langs een klif in een bad dat ongeveer 5 meter diep is. Ondanks het plakaat dat er niet gezwommen mag worden, hadden ze ons toch vermeld dat dit mocht gezien de diepte van het water. Gezien het gebrek aan handdoek en het toch niet zo ideale weer klimmen Sarah en ik gewoon tot aan de rand van de waterval. Opnieuw zijn we volledig doorweekt, een thema dat zich hier begint te herhalen in Ecuador! Koen zijn machogedrag komt echter volledig naar boven, en een echte man gelijk hij is, springt hij wel het water in. Ondertussen staan ook de andere toeristen verbaasd toe te kijken.. Het is echt ijskoud bergwater!! Na het nodige bewijsmateriaal vast te leggen op film trekt hij weer z’n kleren aan zonder zich te kunnen afdrogen. Een uiterst aangename situatie dus!
Stoere Koen in het ijskoude water!
Het plan was dan om terug te keren naar Girón, eventueel te voet als het weer dat zou toelaten, en dan terug de bus op richting Cuenca! Maar zoals altijd zijn plannen er om gedwarsboomd te worden. Terwijl we nog een laatste foto staan te nemen aan de uitgang van El Chorro komen enkele mannen op ons af met de vraag of we niet een gratis foto op hun paarden willen. Aangezien ik de enigste was die nog nooit op een paard had gezeten, vonden Koen en Sarah dat ik dat zeker maar moest doen. Toen ontstond er enige verwarring want ook zij moesten op een paard kruipen van die mannen. Koen maar blijven uitleggen dat we enkel maar een foto van mij wilden op zo’n beest! En zij ook maar vanalles blijven uitleggen, tot eindelijk bleek dat ze ons alledrie op een paard wouden om dan een toertje te doen door de omgeving, en dat ze ons ondertussen volop zouden filmen en fotograferen! Blijkbaar wouden ze een promospot opnemen voor de toeristische dienst, en zijn wij dus de toeristen die zeer binnenkort hierop zullen te bewonderen zijn! En zo is mijn eerste paardrit dus ook internationaal vastgelegd! We gaan wel eerlijk zijn: ik had niet het beste paard beet.. Af en toe bleef hij gewoon staan als hij geen zin had, en noch ik, noch de begeleider kregen hem dan weer in gang! Dat van Koen liep dan weer enkel het vrouwelijk schoon achterna! En zo had iedereen wel zijn problemen.. Alleen Sarah die galoppeerde sierlijk verder!
Te paard voor de promofilm!
Dan was het dringend tijd om de bus huiswaarts te nemen. Weljah, huiswaarts.. Voor mij toch nog eventjes! Koen die zit namelijk nog steeds in Macas, en Sarah ging daar nu ook heen. Ons volgende weerzien zal in de omgeving van Quito zijn enkele dagen voor ons vertrek. En zo komt het besef heel hard dat we reeds aan onze laatste maand zijn begonnen alhier! Haar valiezen zitten overvol, er zit zelfs een deel bij Koen zijn bagage, als Fernanda haar ouders aan de voordeur verschijnen om hen naar de bushalte te voeren. We worden er allemaal stilletjes van, en ook Marina en familie zeggen vaarwel! Maar de tranen zullen voor nog later zijn..
Een eerste afscheid
