Ik ben alleen in Cuenca deze week. Op zich niet zo erg, ware het niet dat echt alles is tegengevallen deze week! Ik heb ook geen fotomateriaal om alles te bevestigen, dus het wordt een ‘leespost’.

Dinsdagmorgen begint het al.. Ik vertrek naar het ziekenhuis, te voet zoals altijd, en het begint nu toch eens te gieten dat het niet schoon is! Kletsnat, maar dan ook echt kletsnat kom ik aan. Op zich niet zo erg want ik moet toch mijn ‘ropa de quirofano’ aantrekken om te werken in het centro obstetrico. Maar mijn schoenen die moeten wel nog de hele dag mee.. Dus met natte voeten zitten we een hele dag te wachten op patienten. Ik heb het ijskoud, maar werk ijverig aan mijn paper om het warm te krijgen!

In de late namiddag trek ik dan naar de Wunderbar om de nodige mails en andere te versturen. Allemaal heel gezellig, tot de klok bijna 19u slaat en ik honger begin te krijgen. Tijd om naar huis te gaan! Er is veel volk op de baan want er is een belangrijke voetbalmatch in het stadium bezig en dus maak ik de grote fout van te denken dat het wel veilig is om alleen langs de rivier naar huis te wandelen.. Op een bepaald moment loop ik er toch even heel alleen en opeens zie ik 3 jongens naast mij lopen, eentje voor mij, eentje naast mij en de derde achter mij. Ik denk nog net ‘o-ow, dit kan wel es gevaarlijk zijn’, ik vertraag om ze voor te laten.. En dan gebeurt het! Met drie springen ze op mij en duwen me tegen de muur. Dankzij een of andere primitieve reflex plaats ik me strategisch met mijn rug tegen de muur, zodat ze niet direct aan mijn rugzak kunnen, aangezien deze tussen de muur en mezelf ingeklemd zit. En het volgende is allemaal in een tijdspanne van seconden gebeurd, maar ik heb er geen besef van hoe lang alles geduurd heeft. In ieder geval hebben ze met twee mijn schouders beet, terwijl ik ijverig met mijn armen hen zo ver mogelijk van me af probeer te houden. Ik bedenk nog vlug dat ze waarschijnlijk geen wapens bij hebben anders hadden ze die wel al bovengehaald. Tot zover het denken.. Voor de rest lagen mijn hersenen plat en was het enige dat ik kon bedenken: “Neen, dit mag niet gebeuren, niet mijn laptop! Neen, dit kan niet echt aan het gebeuren zijn!” Ondertussen is het enige wat ik kan uitbrengen ‘nooo, nooo’ en dat terwijl ze proberen mij te doen zwijgen door hun handen voor mijn mond te plaatsen. Maar ik blijf in beweging zodat ze me niet volledig vastgeklemd krijgen. Ondertussen zijn ze onderling in het spaans tegen elkaar bezig niet wetende dat ik hen begrijp. Ze hadden het duidelijk enkel voor mijn rugzak te doen, en dus ben ik ‘fysiek’ gespaard gebleven. Terwijl de derde opeens aan mijn broekzak begint te friemelen (mijn huissleutels zaten hierin, ik vermoed dat het hem daarom te doen was) zie ik in de verte twee personen komen aangewandeld. Ik zie mijn kans en roep (ik denk dat het roepen was, maar ik ben van niets echt zeker…) om hulp. Ze komen gelukkig aangesneld, en dat schrikt die kerels genoeg af en dus gaan ze er vandoor.

De twee meisjes die mij gered hebben, wandelen me dan nog vriendelijk naar huis. Ook zij zijn verschoten van wat er gebeurd is aangezien ze mij even daarvoor al hadden zien wandelen, en achter de bocht opeens drie kerels bovenop mij zien.. Ze wisten ook niet goed wat doen, maar hebben mij gelukkig toch geholpen! Ik blijf hen eeuwig dankbaar! En zo kom ik toch heelhuids thuis met al mijn gerief, maar wel een immense schrik! Ik merk het aan mezelf dat ik anders over straat loop nu.. Iedereen is een mogelijke ‘vijand’, niemand valt nog te vertrouwen.. Ik neem enkel nog de poort langs de achtertuin, deze ligt aan de straatkant en ondanks de meer moeite om hem open te krijgen, passeert daar meer volk en dus hopelijk minder kans op dergelijke situaties! Ik kom niet meer alleen buiten als het donker is. Taxis zijn mijn nieuwe beste vrienden! En zo zijn er nog wel een paar nieuwe regels mijn leventje hier ingeslopen..

Woensdagmorgen was ik echt nog slecht van de hele situatie, en ik moest nog een betaling doen om naar de Galapagos te kunnen gaan. Dus ik besluit van dat eerst in orde te brengen, wat op mijn positieven te komen, voordat ik een paar uur later naar stage zou trekken. Een hele voormiddag loop ik ongeveer het gehele stad rond, elke bank die Ecuador heeft, heb ik van de binnenkant gezien, en toch komt het niet in orde! Ik ben gefrustreerd en kom in een enorme dip terecht.. Geen stage meer die dag.. Bellen met de mama om mijn hele verhaal te delen.. Het lucht allemaal een beetje op.

Ondertussen is het donderdagavond. Op stage is het nog altijd immens kalm, tegenwoordig heb ik mijn cursus spaans mee om mij bezig te houden. Ecuadoriaanse vrouwen willen duidelijk niet bevallen als ik er ben! ‘s Avonds moet er dan een wasje gebeuren. Als ik een uur later deze dan wil uithalen, zie ik opeens op de vensterbank op zo’n 5cm van het machine (dat staat buiten onder een afdak) een rat zitten!! Ik ren terug naar binnen, trek de deur achter mij dicht en daar sta ik dan.. Was nog in de trommel en ik te bang om weer buiten te komen. Ik kalmeer mezelf en maak mijn eigen wijs dat dat beest banger is van mij dan ik van hem en ga toch weer naar buiten. Geen rat meer te zien, maar ik maak toch goed veel lawijt en trek het gehele terras rond met een borstel om zeker te zijn dat dat beest nergens meer zit! Nooit geen beest meer gezien.. Volgende morgen vertel ik het aan Marina, ook zij blijkt schrik te hebben van ratten! Met zen tweejen gaan we op ons sloefen en met koffie in de hand nog eens gaan kijken naar de plaats waar ik de rat heb zien zitten.. niets meer te zien! Gelukkig heeft ze gif in huis, we moeten dat wel strategisch plaatsen zodat de kat er niet van kan eten, maar ook dat zal wel weer in orde komen!

En zo ben ik dan uiteindelijk vandaag toch in Guayaquil terechtgekomen! De betaling voor de Galapagos is in orde! Met alle dank aan de mama die zo haar best heeft gedaan vanuit Belgie! Een weekje verlof valt mij nu te beurt om goed te ontspannen en alles te vergeten! Ik weet niet wie mijn beschermengel is hierboven, maar deze heeft enorm zijn werk gedaan deze week!! Waarvoor dank.. Op naar betere tijden nu!