Het is vandaag officieel: het is gedaan met de stages voor eeuwig en altijd! Deze week was namelijk mijn laatste stageweek hier in Ecuador, en aangezien er niets meer volgt in België is het dus gedaan! Vol goede moed begin ik er maandag aan, en we hebben redelijk wat werk in het centro obstetrico in vergelijking met de voorbije weken. Ik had moeten weten dat dat een voorbode zou zijn voor mijn wacht woensdagavond. De verschrikkelijkste wacht der wachten zat er aan te komen!
Het begon al van zodra ik woensdagmorgen toekwam om 7u. Er lagen al een drietal vrouwen volop te puffen in afwachting van hun blijde verlossing. En al gauw werden zij door meer en meer vrouwen vergezeld! De gehele dag waren er minstens 3 vrouwen tegelijkertijd aanwezig. Paul en ik leefden nog in de goede hoop dat ze allemaal overdag kwamen om te bevallen en dat we dus ‘s nachts gespaard zouden blijven van al te veel werk, en hopelijk een dutje zouden kunnen doen. We konden ons niet meer vergissen! Tegen de avond werd het gewoon nog erger. En terwijl Paul de bevallingen en hechtingen aan het doen was, was ik al de vrouwen aan het controleren. Een controle duurt gemiddeld 10 à 15 minuten per vrouw. Dat wil dus zeggen dat als er 7 vrouwen liggen te puffen, die elk minstens om het uur moeten gecontroleerd worden, en waarvan één zelfs om het half uur (omwille van pre-eclampsie, of een verhoogde bloeddruk tijdens de zwangerschap), ik handen en massa’s veel tijd tekort kom om dat allemaal klaar te spelen op mijn eentje!
En zo is het ongeveer de hele nacht gegaan. Ik hol van vrouw naar vrouw met mijn doppler in de hand, sta volop te geeuwen terwijl ik 10 minuten lang aan hun buik sta te voelen om de contracties na te gaan, moet alles direct neerpennen want kan niets van getallen meer onthouden. Tussendoor doet Paul hier en daar ook een controle als hij even tijd heeft tussen de vele bevallingen door, en ook David steekt een handje toe! Als tegen 3 uur ‘s nachts we opeens maar 4 patiënten meer hebben, lijkt het immens rustig en hebben we even de tijd om te herleven! Dat is echter niet van lange duur geweest, want Carola komt al meteen met de boodschap dat er op de spoed nog 2 vrouwen op ons zitten te wachten. Ik ga wenen. Het is een rotwacht maar we spartelen ons erdoor!
Donderdag tegen 9u30, na 26,5 uur te werken in het ziekenhuis trap ik het af. Ik ben moe, ik wil slapen! Thuisgekomen moet ik echter nog zoveel in orde brengen dat ik beslis van niet te slapen en stevige koffie te zetten in de plaats! Ik maak mijn valiezen, breng de laatste boodschappen in orde, en probeer om mijn hersenen toch nog zoveel mogelijk in te schakelen ondertussen. Maar ik voel me vrij vrolijk, dus alles komt wel goed! Tegen 19 uur krijg ik echter zwaar mijn klop, we zijn dan ook al een gin tonic en corona verder. Koen is namelijk officieel teruggekeerd naar Cuenca en dat moest gevierd worden! Ik doe een kort dutje in mijn bed, maar echt slapen is het nu ook weer niet..
Fiesta!
Tegen 21u30 worden we dan opgepikt om met alle stagiairs mee te gaan feesten. Zij hebben gisteren examen gehad en dat moest uitbundig gevierd worden! Ik ben nog wat slaperig, maar na de nodige hoeveelheid doritos en rum komt alles wel weer goed! We verzamelen met zen allen op een parking aan La Taberna, een liquor store. In begin is iedereen nog wat kalm, maar met de deuren van de wagens open en de nodige reggaeton die door de luidsprekers wordt geblazen, komt de sfeer er algauw in. Met zen allen staan we te dansen tussen de auto’s in, de fles rum gaat van hand naar hand, iedereen deelt alles! Het is echt een supersfeer! En zeker als opeens ook al mijn medestagiairs van chirurgie verschijnen, het is een ware reünie! En dat zal ik geweten hebben.. Ik mag niet huiswaarts keren vooraleer ik volledig zatjes ben, en ze dragen het gehele feestje op aan mij! Telkens als ik mij draai, verschijnt er wel iemand anders met een beker of fles die ze aan mijn lippen zetten en gewoon naar binnen gieten. Van weigeren is er geen sprake.. Gelukkig voor mij zijn ze zelf al allemaal zachtgekookt voor mij, en dus kan ik hier en daar wel wat drank zien uit te delen aan anderen, en die nemen ze met plezier van mij aan!
Remigio, het zachtsgekookt van allemaal!
Nube y Johana, chirurgie-kompanen!
Tegen 2 uur vertrekken we dan huiswaarts.. Vrijdag is namelijk een werkdag voor iedereen! Ik zou niet graag patiënt zijn in het ziekenhuis vandaag wetende in welke toestand iedereen gisteren huiswaarts is gekeerd. Maar verlof krijgen ze hier niet, dus ze hebben groot gelijk dat ze zich eens volledig laten gaan! Ook ik heb maar 5 uur geslapen deze nacht, en dat gecombineerd met de voorgaande nacht.. Het is niet voldoende! Need more sleep! Maar de laatste evaluatiepapieren en andere kleinigheden moesten afgehaald worden uit het ziekenhuis. We komen Dr. Sacato nog tegen die me met de grote glimlach onthaald, en me al het beste wenst voor mijn verdere dagen! Ook de stagiairs zeggen nog een laatste keer dag.. Het doet allemaal een beetje raar nu. Thuis maak ik mijn valiezen, en dus ben ik klaar om te vertrekken. Nog niet direct huiswaarts, maar het hoofdstuk ‘Cuenca’ sluiten we bij deze wel officieel af.. Er is momenteel niemand thuis en dus sluip ik straks stilletjes het huis uit, de bus op.. Het wenen zal ik voor daar houden!
Mi Cuenca, me encanta! A todos mis amigos aqui, te quiero mucho! A marina, mi mammi Ecuatoriana, te amo con todo mi corazon! Mi tiempo aqui fue tan bonito, me voy a extrañar bastante! Gracias a todos!
