Chimborazo

Vrijdagavond had ik afgesproken met Sarah in Riobamba. We kwamen elk van een andere kant van het land dus was de afspraak in onze hostel. Deze kwam precies recht uit één of ander sprookje, met allemaal theelichtjes en lantaarns in de tuin, echt superkoddig! De afspraak verloopt vlotjes, ik moet maar een uur wachten of ook Sarah komt binnengewandeld! We zijn alletwee doodop en dus kruipen we vroeg ons bed in!

De overdekte markt

Zaterdagmorgen gaan we dan eerst voor een wandeling doorheen Riobamba. We zijn al meerdere keren doorheen de stad gepasseerd met de bus, maar hadden nog nooit echt de kans gekregen om deze dan ook effectief te gaan bekijken. Elke zaterdag is er een reusachtige markt waar mensen vanuit de gehele omgeving heenkomen om hun goederen kwijt te spelen. De hoeveelheden vers fruit en groenten die zich hier bevonden, heb ik nog maar weinig in mijn leven bijeen gezien. En het ziet er allemaal om te beter uit! Ondertussen beginnen we ook vlotjes te herkennen waar de mensen effectief vandaan komen, naargelang de soort rokken of hoeden ze dragen, hoe ze hun haar tooien en andere zaken.. We beginnen specialisten te worden in de indigena-wereld, en bij deze dus bevestigen dat ze inderdaad van verschillende hoeken van het land komen! Naast de immense hoeveelheden fruit en groeten, zijn er ook de nodige rariteiten te verkrijgen.. Als we denken dat een vrouw een soort van worst in stukken aan het snijden is, legt ze ons vrolijk uit dat dat helemaal geen worst is maar de penis van een stier! Fier toont ze ons zijn voortplantingsorganen, met teelballen elk ongeveer het formaat van een meloen, en de penis zelf haalt makkelijk een goede meter in lengte. We zijn diep onder de indruk!

Indigena sleurend met haar groenten

Stierenpenis bewerken

Locals in Guamote

Tegen de middag trekken we dan richting Guamote een 40-tal kilometer terug richting Cuenca. Daar aangekomen, bevinden we ons precies in een surreëele wereld.. We zijn terechtgekomen in een live cowboy-film met de huizen die nog veel weg hebben van de saloons, en de lokale bevolking in hun ponchos. I like! Verder valt er echter niets te beleven in het dorpje behalve onze ongelooflijk gezellige hostel! Tegen 15 uur zetten we dan aan richting de Chimborazo. Deze is niet enkel de hoogste vulkaan van Ecuador met zijn 6310m, maar gezien zijn ligging zo dicht tegen de evenaar ook het verste punt van het center van de aarde als je er bovenop geraakt. Dat was nu niet echt het plan!

De Chimborazo

We hebben massa’s geluk met het weer want er is geen wolkje aan de hemel te bespeuren en dus zien we hem van kilometers afstand in al zijn schoonheid liggen! En van welke kant je hem ook bekijkt, hij blijft adembenemend. Zoals één van onze medegezellen zei: het is zo’n berg zoals je deze zou tekenen als je klein bent! En ook de Altar die enkele 100′en kilometers verderop ligt, zien we perfect liggen! Na een goed uur rijden komen we aan de ingang van het park terecht. De ingang kost normaal gezien 10$ maar het is en blijft Ecuador natuurlijk.. Dus met een beetje goede wil van de bewaker aan de ingang mogen we er allemaal in voor maar 5$. Lang leve het land waar elke prijs bediscusieert kan worden! We worden tot op 4800m gevoerd, en ondanks de grote hoogte blijft het relatief warm gezien het mooje weer, jeuej! Van daar wandelen we dan naar de 5000m. Gelukkig zijn we allemaal al een tijdje op grote hoogte aan het leven en dus verloopt de wandeling vrij vlot. Je moet op je ademhaling blijven letten, en gewoon rustig en diep ademen, en dan haal je het vlot!

5000 meter!

Boven aangekomen wordt ons een coca-thee gepresenteerd, aangezien dit goed is tegen de hoogteziekte, maar daar hebben we niet al te veel last van. Met veel fierheid komen ze ons dan ook nog vragen of we een stempel in ons paspoort willen, en waarom ook niet? Ik heb nu officieel bewijs dat ik op 5000m hoogte ben geweest! En dan gaan we weer buiten de refugio gaan zitten om de zonsondergang te aanschouwen. Deze was onbeschrijfelijk gewoon.. Terwijl de zon ondergaat, zie je de kleuren van de met sneeuwbedekte Chimborazo minuut per minuut veranderen. Van prachtig wit gaat hij naar een gelig, oker en uiteindelijk rood-rozig tot het helemaal donker wordt! Het is adembenemend mooi! Ondertussen wordt het natuurlijk ook ijskoud, dus haasten we ons vlug naar beneden voor de avond helemaal valt! Aan de eerste refugio op 4800m staat nog een plakaat met daarop ‘Chimborazo 6310m’ en daar gaan we dan nog voor de laatste kiekjes. Ok, ik geef toe, het is valsspelen.. Maar toch, als echte ramptoerist mag je zo’n dingen niet missen!

De tocht terug naar huis verloopt in absolute stilte, iedereen is moe en aan het genieten van de enorme sterrenhemel waar we onder door rijden! Eenmaal terug in de hostel staat ons eten op ons te wachten, en voor de eerste keer in maanden wordt ons een deftige soep zoals ze die enkel thuismaken geserveerd! Een lekker dikke wortelsoep, heerlijk! Sarah en ik herleven helemaal! We genieten nog van een goed boek, en daarna is het tijd om opnieuw niet te laat in ons bed te kruipen! Zondag wou ik nog met de ferrocarril (de enige trein die nog doorheen Ecuador rijdt) naar El Nariz del Diablo gaan, maar blijkbaar zijn ze aan de sporen aan het werken.. En zo werd mijn plan volledig gedwarsboomd. Dan maar gewoon de bus op richting Riobamba, en dan van daaruit naar Quito! De man op de bus was er blijkbaar niet zo happig op om twee toeristen en al hun rugzakken mee te nemen. En dus mogen we deze zelf in het laadruim smijten, terwijl ze dat normaal voor je doen. En eenmaal toegekomen in Riobamba smijten ze onze tassen direct uit de bus, beginnen ze daarna al door te rijden, terwijl wij nog ons gerief op de bus aan het verzamelen zijn! Als we dan van een rijdende bus springen, wijzen ze naar onze rugzakken die zo’n 20m terug gewoon op straat staan.. Sympathiek is anders!

De busrit naar Quito verloopt dan weer heel vlotjes! Ik krijg een zitje achteraan de bus tussen twee indigena-vrouwen in. Heel gezellig, we slaan een korte babbel. En dan wordt het zodanig warm op de bus (de airco werkt blijkbaar niet) dat de vrouwen beslissen van een dutje te doen. Alletwee draaien ze zich met hun rug naar mij, maar komen heel dicht tegen mij aangeleund. Ik voel mijn eigen temperatuur zo de lucht in gaan! Maar het moet een hilarisch zicht geweest zijn voor de anderen. Onder de baan zien we de Cotopaxi in al zijn glorie liggen, subliem ook weer! Na 3 uur rijden, komen we dan eindelijk aan in Quito en er wacht nog een taxirit op mij naar de hostel van ongeveer een half uur en dan is het weer gedaan met sleuren met al mijn bagage! Ik kijk er naar uit! Mijn taxichauffeur, Angel, slaat onder de baan een gezellig praatje en vraagt mij uit over de gehele belgische cultuur. Als hij mij echter op het einde probeert af te zetten onder de straat van mijn hostel (en het is nog een stevige wandeling bergop), eis ik zo’n beetje dat hij naar boven rijdt om mij aan de voordeur af te zetten. Uiteindelijk betaal ik hem daar ook voor. Dik tegen zijn zin doet hij het uiteindelijk wel, maar gedaan met de babbel! Achjah.. Ik ben er dan toch, de valiezen zijn gedropt, en ik relax in de hostel. Lazy mode activated!