De voorbije week in Quito is zo vlug gepasseerd, en was tegelijkertijd ook één van de meest luie sinds we hier zijn toegekomen. Maandag was het prachtig weer, het zonnetje was goed van katoen aan het geven en toch kon ik mezelf er niet toe bewegen om een mooie uitstap te doen. Dus lummel ik wat rond in de hostel, ga op wandel met Matt (engelsman die op mijn boot in de Galapagos zat) en Reece (maat van Matt) doorheen het stad, lees een boekje, studeer wat frans,.. Niet bijzonder productief dus! Maar het is ook zo bijzonder gemakkelijk om hier gewoon op het dakterras te blijven rondplakken en wat babbeltjes te slaan. Uiteindelijk wordt er toch beslist van af te spreken met nog wat ander gezelschap vanop de Galapagos en dus trekken Matt en ik tegen 17u30 richting Plaza Foch, ongeveer het meest toeristische plekje in heel Quito. De ‘nieuwe stad’ wordt hier zelfs ‘gringolandia’ genoemd omdat er meer buitenlanders dan Ecuadorianen zelf te vinden zijn, en dat is dan zowat het epicentrum van heel die buurt. Het is een vrolijk weerzien en we kletsen wat bij met zen allen! Een uur of twee later begint iedereen wat honger te krijgen en dus gaan we weer elk onze weg om het nodige voedsel op te zoeken. (Ik heb niets van foto’s van de ‘sociale evenementen’ deze week aangezien ik liever mijn nieuw fototoestel zou houden, en ik dus liever zonder opstap ga dan bestolen te worden hier in Quito)
Zicht over Quito vanaf het dakterras
Opnieuw toegekomen in onze hostel blijkt dat onze ‘vriendjes’ niet op ons hebben gewacht om te gaan eten, maar we hopen ze nog te vinden in de afgesproken pizzeria aan de overkant van het straat, en met succes! Iedereen is in een goede bui en al stevig in het bier gevlogen en dus moet er nog gefeest worden, niet waar? Subtiel wordt door Rob, nog een engelsman, het idee in iedereen zijn hoofd geplant om een karaoke op te zoeken. Vol enthousiasme gaat iedereen direct akkoord, en dus trekken we een goed uur later, na eerst de magen nog wat te spoelen in de hostel, opnieuw richting Plaza Foch, op zoek naar een geschikte plek. Lang moeten we niet zoeken, maar tot onze grote verrassing moet je er betalen per liedje dat je wil zingen! Maar dat zal gene waar zijn.. Ik maak een deal met de eigenaar en als we voldoende consumeren mogen we gratis zingen! Ik was op dat moment niet van plan van heel lang te blijven aangezien dinsdag vroeg dag ging worden, en ik was ook verantwoordelijk voor Reece die om 5 uur op de luchthaven moest zijn om huiswaarts te keren. Het drinken was dus niet voor ons, maar de anderen zagen dat wel zitten natuurlijk!
Karaoke in Ecuador is een belevenis. Ze doen het vol enthousiasme, gaan enkel voor de schlagers, en bakken er werkelijk niets van! Ze nemen het dan nog eens veel te serieus ook. Wat een cultuurshock het voor hen moet geweest zijn als wij daar kwamen binnengevallen? Buiten Rob, die een echte karaoke-king blijkt te zijn, en Rachel, die ook echt een heel mooie stem had, bakken we er allemaal niet zo heel veel van.. Maar dat was duidelijk ook niet onze bedoeling! Rachel en ik wagen ons zelfs aan enkele spaanse liedjes, en dat gaat allemaal wel ca va, tot we te ambitieus worden en voor de reggaeton willen gaan.. Daar loopt het volledig fout, maar daarom niet minder plezant! De avond passeert aan een reusachtig tempo, de hits volgen elkaar op, de zatte gringos blijven maar binnenstromen, Rob blijft mij maar uitlachen dat ik hollands ben (hij heeft de gevolgen hiervan goed gevoeld!), en Reece beslist om dan toch maar een nachtje door te doen.. En zo blijf ook ik plakken en eindig ik uiteindelijk rond 4 uur in mijn bed!
El Congreso
Twee uur later gaat de wekker alweer want ik moet richting het jaarlijkse congres over anesthesie dat ze hier in Ecuador organiseren. Ik denk dat ik ga sterven. Ik laad me vol met koffie, neem nog vlug het nodige gerief mee en haast me de hostel uit op zoek naar een taxi. Nog geen 10 minuten later word ik afgezet aan het Swissotel, een reusachtig vijfsterrenhotel waar ze mijn deur voor mij openen als ik uit de taxi wil stappen, geniaal! Iets minder geniaal is het feit dat er op het programma stond dat we de eerste dag om 7 uur aanwezig moesten zijn, en ik blijkbaar de allereerste aanwezige ben!! Een dik uur later begint er dan nog wat volk toe te komen, en tegen 9 uur begint het congres dan officieel. Ik had dus twee uur langer kunnen slapen, en daar had ik heel dankbaar voor geweest, maar noppes dus.. Dat beetje extra rust had mij er waarschijnlijk ook aan herinnerd dat het geen slecht idee was geweest om effectief schoenen aan te doen, in plaats van als een grote ramptoerist op slippers binnen te wandelen op een internationaal congres. Achjah, ik ben de enigste buitenlandse student, dus ik val ook met schoenen massaal op! Maar voor het gemak heb ik ze de dagen daarna toch maar aangetrokken. De hele dinsdagvoormiddag ben ik superalert, het is dat of in slaap vallen. Ik neem ijverig nota’s en moet zeggen dat het echt interessant was! Tegen de avond ben ik echter absoluut dood aan het gaan: twee uur slaap en een hele dag luisteren naar conferenties in het spaans is gewoonweg geen goede combinatie!
Conferentiezaal vroeg in de ochtend
Swissotel!
Woensdagmorgen dan opnieuw van hetzelfde, maar deze keer ben ik uitgeslapen! Ik sla een babeltje met een dokteres uit Uruguay, opnieuw heel vermoeiend al die verschillende accenten hier samen. Een lezing van een professor uit Argentina versta ik absoluut niet! Die mensen spreken geen spaans, ik heb beslist! Als er pauze is, loop ik er een beetje verloren bij, ik blijf nu eenmaal die buitenlandse studente tussen allemaal proffen uit Zuid-Amerika.. Maar het eten maakt dat zeker goed! Telkens worden we voorzien van een hapje en een drankje, en in zo’n hotel weten ze wel wat koken is! Me like!
Woensdagavond was het dan ‘Ladies night’ en hadden we opnieuw afgesproken met wat volk vanop onze Galapagos-boot en wat extra vriendinnen. We gaan eerst iets eten en maken de grote fout van dit in de meest toeristische buurt van de stad doen en ons dus blauw te betalen! Maar die pasta primavera was wel heerlijk lekker! Het geld dat we daar hebben opgedaan, besparen we dan weer in Bungalow 6. Elke woensdagavond is het daar een soort van campagne om elke vrouwelijke toerist hier zo zat mogelijk te krijgen: tussen 20 en 22 uur krijg je er cocktails gratis, en van frisdrank bij de rum te doen, hebben ze daar nog niet veel gehoord! Ondertussen zijn de mannen verboden, en die zie je dan tegen 22u beginnen verzamelen voor het café. Als de klok dan 22 uur slaat dan worden zij als een bende geile beesten losgelaten op de zatste vrouwen die binnenzitten, en vervolgscenario’s moeten hierbij niet beschreven worden..? Niet echt mijn ding, maar wel tijd om gezellig bij te kletsen met iedereen! En als dat gebeurd is, kunnen we gaan slapen!
Ik beslis van uit te slapen aangezien het programma op de affiche van donderdagvoormiddag er niet zo boeiend uitzag. En eenmaal wakker blijkt het namiddagprogramma mij ook niet zo te boeien, en dus ga ik opnieuw voor een dag nietsnutten in de hostel! Het is echt officieel de leegste dag ooit.. Ik verlaat de hostel eenmaal omdat er ‘s middags toch iets moet gegeten worden, maar meer dan dat is het ook niet. ‘s Avonds nog een lekkere lasagne eten vanop ons dakterras en daarna is het slaaptijd! Mijn gsm is ondertussen plat en dus heb ik geen wekker voor vrijdagmorgen, maar wonder boven wonder wordt ik spontaan wakker om klokslag 7 uur. Ik trek voor een laatste keer richting Swissotel, voor wat echt een boeiende voormiddag was! En aan het einde van het congres krijg ik zelfs een officieel diploma! Jeuej voor mij! Ik heb officieel mijn eerste internationaal congres overleefd!
Diploma
