Ons laatste weekend hier in Ecuador is ingegaan en dus zijn de laatste momenten om de ramptoerist uit te hangen aangebroken. Zoals de voorbije weekenden spreek ik ook deze keer weer af met Sarah in een godvergeten oord in een hostel met Sarah. Deze keer gaat de trip richting Latacunga, van waaruit we een deel van de Quilotoa-loop gaan bezichtigen. Latacunga ligt dichter bij Quito dus zoals verwacht arriveer als ik eerste. Ik installeer me met soep, pintje en een boekje op het terras en wacht rustig af tot ook Sarah arriveert. Net zoals het voorbije weekend verrast ze me weer door een supersnelle reistijd neer te zetten en rond 21 uur te arriveren! We zijn alletwee moe van onze week, ondanks dat ik echt niet veel heb uitgestoken, en gaan voor een vroege nachtrust. Nog nooit in die 3 maanden dat we hier geweest zijn, hebben we zo’n koude nacht gehad! Halfbevrozen kruip ik ‘s morgens in een heerlijk warme douche zodat het bloed weer volop door men aderen gaat stromen. Ah, als dat geen deugd doet!
De omgeving onderweg
Even later zitten we dan op de bus richting Quilotoa, een rit van ongeveer 3 uur. De Quilotoa-loop kan je helemaal rondtrekken in een paar dagen tijd en is één van de mooiste gebieden van Ecuador, en het landschap is echt adembenemend mooi! Hou daarmee rekening met de fantastisch kleine dorpjes waar de echte Ecuadoriaanse boeren nog leven, zonder al te veel te maken te krijgen met toeristen (maar ook dat zal wel veranderen), maken er echt een fantastische trip van! Wij hebben besloten om enkel Quilotoa zelf te doen, en dat is de vulkaan. Deze heeft het laatst van zich laten horen ergens in de jaren ’40, en dat moet nogal wat geweest zijn.. Van kilometers ver zie je opeens een diepe kloof in de aarde waar doorheen de lava jaren geleden moet gevloeid zijn, en het splijt de grond echt letterlijk in twee. Indrukwekkend! De vulkaan is sinds volledig inactief en staat eigenlijk onder water. En dat gaan we dus bekijken, het grote meer in de krater van de Quilotoa!
Bovenaan het Quilotoa meer!
Het Quilotoa meer in zijn geheel
Het meer is echt reusachtig groot, en je hebt ongeveer 6 uur de tijd nodig om er rond te trekken, en daar hebben we geen tijd voor! Je hebt echter maar een half uur nodig (blijkbaar) om naar beneden te geraken, en ongeveer twee keer zoveel op de terugweg. Dat lijkt een beter plan. Onder de baan verandert de kleur van het meer continu omdat je enkel de reflectie van de omliggende bergen en wolken erin ziet, opnieuw immens mooi! En ondertussen wandel je langs de weiden met schapen en paarden naar beneden. Een afdaling van 3900m naar ongeveer 3600m gaat best wel vlotjes, ondanks het feit dat je je in los zand begeeft. De trek terug naar boven is iets minder geestig.. Mijn schoenen hebben het ondertussen ook officieel begeven. Ik trek deel van mijn zolen eraf, met als resultaat dat ik nu nog bijzonder weinig grip heb, maar het is dat of als een halve gehandicapte terug omhoogklimmen. We doen er iets meer dan een uur over, en dat is niet slecht wetende dat de lokale bevolking er zelf een uur voor nodig heeft! Weer een pluim voor ons! Drie maanden op grote hoogte leven heeft dan toch iets van resultaat met zich meegebracht!
Nog vrolijk aan het afdalen!
Te paard terug omhoog, voor de luierikken!
Eenmaal boven moeten we een pick-up zien te pakken te krijgen om ons terug richting Zumbahua te voeren. Het is daar markt op zaterdag en die zou blijkbaar tot in de late namiddag open zijn, dus daar moeten we nog even heen! Een man komt vlot op ons af met de melding dat we voor 6$ kunnen gaan. Nog even checken of dat zeker voor ons beiden is en dit wordt bevestigd. Onder de baan slaan we weer een gezellige babbel met de chauffeur, Francisco, die ons weer probeert te overhalen om toch in Ecuador te blijven en hier met een knappe, bijzonder kleine, man te trouwen. Allemaal gezellig en wel, tot we aankomen en hij opeens 6$ van ons elk wilt! We plooien niet en uiteindelijk gaat hij voor 8$, maar dan nog.. Ik heb er geen zin in om nog eens teveel moeten betalen hier in Ecuador. We zijn ook maar studenten, en geen rondwandelende bank! Ik wijs hem erop dat de mensen die we onder de baan hebben opgepikt niet hebben moeten betalen, en dat ik niet van zin ben om dit in hun plaats te doen, dat ik de afgesproken prijs van 6$ wil betalen en niets meer. We geven ons geld af en wandelen weg, allebei een beetje geambeteerd omdat ze soms toch iets teveel willen profiteren van ons! Als ons dan nog geen 2 minuten later een rit wordt aangeboden naar Latacunga met een lokale familie voor 3$ elk checken we de prijs toch een paar keer, om niet weer hetzelfde probleem tegen te komen! Deze keer echter geen probleem, een gezellige babbel met vader, moeder, 2 kindjes, neefje en de opa!
El Crater
Zondag zaten we dan terug in Quito en dan volgt automatisch de vraag: wat gaan we doen? We hebben hier nog 4 dagen en een paar kleine dingen die we willen en kunnen bezoeken, geen haast, we hebben tijd.. Terwijl we volop aan het nadenken zijn, zitten de mensen aan de tafel naast ons hun dag te plannen en blijkbaar gaan zij naar ‘el Crater’, iets wat ook op onze lijst stond. Dus om 14u30 spreken we met Ahmed (een Egyptenaar) en 3 Amerikanen af om ons door Antonio te laten voeren. Zij gaan eerst nog langs el mitad del mundo, maar dat hebben we al gezien, dus installeren Sarah en ik ons met een boek. Na een goed uur wachten zetten we dan aan. El Crater ligt een tien minuten verderop en is opnieuw een vulkaan die op non-actief staat, maar de krater is blijkbaar een heel fertiel gebied waar verschillende gemeenschappen wonen en aan landbouw doen. Als we er aankomen is het echter zodanig bewolkt dat je absoluut niets kan zien.. De ontgoocheling is groot! Maar het pad leidt verder naar beneden en wie weet loont het de moeite om daar eens een kijkje te gaan nemen? De Amerikanen onder ons zien het blijkbaar niet echt zitten, en dus trekken Ahmed, Sarah en ik alleen de krater in. Na een afdaling van een goede 100 meter beginnen opeens de wolken op te trekken en krijg je een spectaculair zicht! In de krater zie je mooie vierkante lapjes grond die bewerkt worden met hier en daar een huisje tussen, en twee kleine piekjes in de bergen. Het is er groener dan groen en met de sluier wolken die rond de krater hangt, echt fenomenaal! De opluchting is groot dat we toch nog iets te zien krijgen! We gaan niet helemaal tot beneden aangezien we opeens aangevallen worden door een bende muggen, god mag weten waar deze ineens vandaan kwamen, ik gok op de vochtigheid! En hoe verder naar beneden, hoe zwaarder de klim terug omhoog natuurlijk! Dus voldaan klimmen we onze tweede krater dit weekend uit! Tijd om terug naar de hostel te gaan en mijn bergschoenen voor eeuwig en altijd in een vuilbak te dumpen! Onze laatste ‘klim’ hier in Ecuador vieren we nog met een ijsje, en dat was het dan!
De vulkaan van de binnenkant!
