Vandaag was dan onze allerlaatste dag, dus dat betekende souvenir-shopping! We geven onze laatste centen uit, tellen alles goed na en zorgen ervoor dat we net genoeg over hebben om het land nog uit te geraken binnen enkele uren. En dat is het dan.. Drie maanden Ecuador zitten erop! Het is mooi geweest, we hebben er massaal van genoten, maar aan alles komt een einde.. En ondanks de mooie tijden hier kijk ik enorm uit om mijn wc-papier eindelijk weer in het toilet te mogen gooien! Een warme douche die niet op electriciteit werkt! Geen starende mensen over straat! Geen taxi’s die continu naar je zitten te tuuten! Geen schrik meer om al je gerief kwijt te geraken terwijl je over straat loopt!

Tegelijkertijd laten we ook veel achter, prachtige herinneringen, mooie vrienden en zoveel meer.. Maar die reizen met ons mee terug naar België! Samen met onze valiezen die nu volledig gepakt zijn. Klaar om het vliegtuig op te gaan! En ik kijk er naar uit om iedereen terug te zien! Tot vrijdag!

Een laatste terrasje!

De omgeving onderweg

Even later zitten we dan op de bus richting Quilotoa, een rit van ongeveer 3 uur. De Quilotoa-loop kan je helemaal rondtrekken in een paar dagen tijd en is één van de mooiste gebieden van Ecuador, en het landschap is echt adembenemend mooi! Hou daarmee rekening met de fantastisch kleine dorpjes waar de echte Ecuadoriaanse boeren nog leven, zonder al te veel te maken te krijgen met toeristen (maar ook dat zal wel veranderen), maken er echt een fantastische trip van! Wij hebben besloten om enkel Quilotoa zelf te doen, en dat is de vulkaan. Deze heeft het laatst van zich laten horen ergens in de jaren ’40, en dat moet nogal wat geweest zijn.. Van kilometers ver zie je opeens een diepe kloof in de aarde waar doorheen de lava jaren geleden moet gevloeid zijn, en het splijt de grond echt letterlijk in twee. Indrukwekkend! De vulkaan is sinds volledig inactief en staat eigenlijk onder water. En dat gaan we dus bekijken, het grote meer in de krater van de Quilotoa!

Bovenaan het Quilotoa meer!

Het Quilotoa meer in zijn geheel

Het meer is echt reusachtig groot, en je hebt ongeveer 6 uur de tijd nodig om er rond te trekken, en daar hebben we geen tijd voor! Je hebt echter maar een half uur nodig (blijkbaar) om naar beneden te geraken, en ongeveer twee keer zoveel op de terugweg. Dat lijkt een beter plan. Onder de baan verandert de kleur van het meer continu omdat je enkel de reflectie van de omliggende bergen en wolken erin ziet, opnieuw immens mooi! En ondertussen wandel je langs de weiden met schapen en paarden naar beneden. Een afdaling van 3900m naar ongeveer 3600m gaat best wel vlotjes, ondanks het feit dat je je in los zand begeeft. De trek terug naar boven is iets minder geestig.. Mijn schoenen hebben het ondertussen ook officieel begeven. Ik trek deel van mijn zolen eraf, met als resultaat dat ik nu nog bijzonder weinig grip heb, maar het is dat of als een halve gehandicapte terug omhoogklimmen. We doen er iets meer dan een uur over, en dat is niet slecht wetende dat de lokale bevolking er zelf een uur voor nodig heeft! Weer een pluim voor ons! Drie maanden op grote hoogte leven heeft dan toch iets van resultaat met zich meegebracht!

Nog vrolijk aan het afdalen!

Te paard terug omhoog, voor de luierikken!

Eenmaal boven moeten we een pick-up zien te pakken te krijgen om ons terug richting Zumbahua te voeren. Het is daar markt op zaterdag en die zou blijkbaar tot in de late namiddag open zijn, dus daar moeten we nog even heen! Een man komt vlot op ons af met de melding dat we voor 6$ kunnen gaan. Nog even checken of dat zeker voor ons beiden is en dit wordt bevestigd. Onder de baan slaan we weer een gezellige babbel met de chauffeur, Francisco, die ons weer probeert te overhalen om toch in Ecuador te blijven en hier met een knappe, bijzonder kleine, man te trouwen. Allemaal gezellig en wel, tot we aankomen en hij opeens 6$ van ons elk wilt! We plooien niet en uiteindelijk gaat hij voor 8$, maar dan nog.. Ik heb er geen zin in om nog eens teveel moeten betalen hier in Ecuador. We zijn ook maar studenten, en geen rondwandelende bank! Ik wijs hem erop dat de mensen die we onder de baan hebben opgepikt niet hebben moeten betalen, en dat ik niet van zin ben om dit in hun plaats te doen, dat ik de afgesproken prijs van 6$ wil betalen en niets meer. We geven ons geld af en wandelen weg, allebei een beetje geambeteerd omdat ze soms toch iets teveel willen profiteren van ons! Als ons dan nog geen 2 minuten later een rit wordt aangeboden naar Latacunga met een lokale familie voor 3$ elk checken we de prijs toch een paar keer, om niet weer hetzelfde probleem tegen te komen! Deze keer echter geen probleem, een gezellige babbel met vader, moeder, 2 kindjes, neefje en de opa!

El Crater

Zondag zaten we dan terug in Quito en dan volgt automatisch de vraag: wat gaan we doen? We hebben hier nog 4 dagen en een paar kleine dingen die we willen en kunnen bezoeken, geen haast, we hebben tijd.. Terwijl we volop aan het nadenken zijn, zitten de mensen aan de tafel naast ons hun dag te plannen en blijkbaar gaan zij naar ‘el Crater’, iets wat ook op onze lijst stond. Dus om 14u30 spreken we met Ahmed (een Egyptenaar) en 3 Amerikanen af om ons door Antonio te laten voeren. Zij gaan eerst nog langs el mitad del mundo, maar dat hebben we al gezien, dus installeren Sarah en ik ons met een boek. Na een goed uur wachten zetten we dan aan. El Crater ligt een tien minuten verderop en is opnieuw een vulkaan die op non-actief staat, maar de krater is blijkbaar een heel fertiel gebied waar verschillende gemeenschappen wonen en aan landbouw doen. Als we er aankomen is het echter zodanig bewolkt dat je absoluut niets kan zien.. De ontgoocheling is groot! Maar het pad leidt verder naar beneden en wie weet loont het de moeite om daar eens een kijkje te gaan nemen? De Amerikanen onder ons zien het blijkbaar niet echt zitten, en dus trekken Ahmed, Sarah en ik alleen de krater in. Na een afdaling van een goede 100 meter beginnen opeens de wolken op te trekken en krijg je een spectaculair zicht! In de krater zie je mooie vierkante lapjes grond die bewerkt worden met hier en daar een huisje tussen, en twee kleine piekjes in de bergen. Het is er groener dan groen en met de sluier wolken die rond de krater hangt, echt fenomenaal! De opluchting is groot dat we toch nog iets te zien krijgen! We gaan niet helemaal tot beneden aangezien we opeens aangevallen worden door een bende muggen, god mag weten waar deze ineens vandaan kwamen, ik gok op de vochtigheid! En hoe verder naar beneden, hoe zwaarder de klim terug omhoog natuurlijk! Dus voldaan klimmen we onze tweede krater dit weekend uit! Tijd om terug naar de hostel te gaan en mijn bergschoenen voor eeuwig en altijd in een vuilbak te dumpen! Onze laatste ‘klim’ hier in Ecuador vieren we nog met een ijsje, en dat was het dan!

De vulkaan van de binnenkant!

Zicht over Quito vanaf het dakterras

Opnieuw toegekomen in onze hostel blijkt dat onze ‘vriendjes’ niet op ons hebben gewacht om te gaan eten, maar we hopen ze nog te vinden in de afgesproken pizzeria aan de overkant van het straat, en met succes! Iedereen is in een goede bui en al stevig in het bier gevlogen en dus moet er nog gefeest worden, niet waar?  Subtiel wordt door Rob, nog een engelsman, het idee in iedereen zijn hoofd geplant om een karaoke op te zoeken. Vol enthousiasme gaat iedereen direct akkoord, en dus trekken we een goed uur later, na eerst de magen nog wat te spoelen in de hostel, opnieuw richting Plaza Foch, op zoek naar een geschikte plek. Lang moeten we niet zoeken, maar tot onze grote verrassing moet je er betalen per liedje dat je wil zingen! Maar dat zal gene waar zijn.. Ik maak een deal met de eigenaar en als we voldoende consumeren mogen we gratis zingen! Ik was op dat moment niet van plan van heel lang te blijven aangezien dinsdag vroeg dag ging worden, en ik was ook verantwoordelijk voor Reece die om 5 uur op de luchthaven moest zijn om huiswaarts te keren. Het drinken was dus niet voor ons, maar de anderen zagen dat wel zitten natuurlijk!

Karaoke in Ecuador is een belevenis. Ze doen het vol enthousiasme, gaan enkel voor de schlagers, en bakken er werkelijk niets van! Ze nemen het dan nog eens veel te serieus ook. Wat een cultuurshock het voor hen moet geweest zijn als wij daar kwamen binnengevallen? Buiten Rob, die een echte karaoke-king blijkt te zijn, en Rachel, die ook echt een heel mooie stem had, bakken we er allemaal niet zo heel veel van.. Maar dat was duidelijk ook niet onze bedoeling! Rachel en ik wagen ons zelfs aan enkele spaanse liedjes, en dat gaat allemaal wel ca va, tot we te ambitieus worden en voor de reggaeton willen gaan.. Daar loopt het volledig fout, maar daarom niet minder plezant! De avond passeert aan een reusachtig tempo, de hits volgen elkaar op, de zatte gringos blijven maar binnenstromen, Rob blijft mij maar uitlachen dat ik hollands ben (hij heeft de gevolgen hiervan goed gevoeld!), en Reece beslist om dan toch maar een nachtje door te doen.. En zo blijf ook ik plakken en eindig ik uiteindelijk rond 4 uur in mijn bed!

El Congreso

Twee uur later gaat de wekker alweer want ik moet richting het jaarlijkse congres over anesthesie dat ze hier in Ecuador organiseren. Ik denk dat ik ga sterven. Ik laad me vol met koffie, neem nog vlug het nodige gerief mee en haast me de hostel uit op zoek naar een taxi. Nog geen 10 minuten later word ik afgezet aan het Swissotel, een reusachtig vijfsterrenhotel waar ze mijn deur voor mij openen als ik uit de taxi wil stappen, geniaal! Iets minder geniaal is het feit dat er op het programma stond dat we de eerste dag om 7 uur aanwezig moesten zijn, en ik blijkbaar de allereerste aanwezige ben!! Een dik uur later begint er dan nog wat volk toe te komen, en tegen 9 uur begint het congres dan officieel. Ik had dus twee uur langer kunnen slapen, en daar had ik heel dankbaar voor geweest, maar noppes dus.. Dat beetje extra rust had mij er waarschijnlijk ook aan herinnerd dat het geen slecht idee was geweest om effectief schoenen aan te doen, in plaats van als een grote ramptoerist op slippers binnen te wandelen op een internationaal congres. Achjah, ik ben de enigste buitenlandse student, dus ik val ook met schoenen massaal op! Maar voor het gemak heb ik ze de dagen daarna toch maar aangetrokken. De hele dinsdagvoormiddag ben ik superalert, het is dat of in slaap vallen. Ik neem ijverig nota’s en moet zeggen dat het echt interessant was! Tegen de avond ben ik echter absoluut dood aan het gaan: twee uur slaap en een hele dag luisteren naar conferenties in het spaans is gewoonweg geen goede combinatie!

Conferentiezaal vroeg in de ochtend

Swissotel!

Woensdagmorgen dan opnieuw van hetzelfde, maar deze keer ben ik uitgeslapen! Ik sla een babeltje met een dokteres uit Uruguay, opnieuw heel vermoeiend al die verschillende accenten hier samen. Een lezing van een professor uit Argentina versta ik absoluut niet! Die mensen spreken geen spaans, ik heb beslist! Als er pauze is, loop ik er een beetje verloren bij, ik blijf nu eenmaal die buitenlandse studente tussen allemaal proffen uit Zuid-Amerika.. Maar het eten maakt dat zeker goed! Telkens worden we voorzien van een hapje en een drankje, en in zo’n hotel weten ze wel wat koken is! Me like!

Woensdagavond was het dan ‘Ladies night’ en hadden we opnieuw afgesproken met wat volk vanop onze Galapagos-boot en wat extra vriendinnen. We gaan eerst iets eten en maken de grote fout van dit in de meest toeristische buurt van de stad doen en ons dus blauw te betalen! Maar die pasta primavera was wel heerlijk lekker! Het geld dat we daar hebben opgedaan, besparen we dan weer in Bungalow 6. Elke woensdagavond is het daar een soort van campagne om elke vrouwelijke toerist hier zo zat mogelijk te krijgen: tussen 20 en 22 uur krijg je er cocktails gratis, en van frisdrank bij de rum te doen, hebben ze daar nog niet veel gehoord! Ondertussen zijn de mannen verboden, en die zie je dan tegen 22u beginnen verzamelen voor het café. Als de klok dan 22 uur slaat dan worden zij als een bende geile beesten losgelaten op de zatste vrouwen die binnenzitten, en vervolgscenario’s moeten hierbij niet beschreven worden..? Niet echt mijn ding, maar wel tijd om gezellig bij te kletsen met iedereen! En als dat gebeurd is, kunnen we gaan slapen!

Ik beslis van uit te slapen aangezien het programma op de affiche van donderdagvoormiddag er niet zo boeiend uitzag. En eenmaal wakker blijkt het namiddagprogramma mij ook niet zo te boeien, en dus ga ik opnieuw voor een dag nietsnutten in de hostel! Het is echt officieel de leegste dag ooit.. Ik verlaat de hostel eenmaal omdat er ‘s middags toch iets moet gegeten worden, maar meer dan dat is het ook niet. ‘s Avonds nog een lekkere lasagne eten vanop ons dakterras en daarna is het slaaptijd! Mijn gsm is ondertussen plat en dus heb ik geen wekker voor vrijdagmorgen, maar wonder boven wonder wordt ik spontaan wakker om klokslag 7 uur. Ik trek voor een laatste keer richting Swissotel, voor wat echt een boeiende voormiddag was! En aan het einde van het congres krijg ik zelfs een officieel diploma! Jeuej voor mij! Ik heb officieel mijn eerste internationaal congres overleefd!

Diploma

De overdekte markt

Zaterdagmorgen gaan we dan eerst voor een wandeling doorheen Riobamba. We zijn al meerdere keren doorheen de stad gepasseerd met de bus, maar hadden nog nooit echt de kans gekregen om deze dan ook effectief te gaan bekijken. Elke zaterdag is er een reusachtige markt waar mensen vanuit de gehele omgeving heenkomen om hun goederen kwijt te spelen. De hoeveelheden vers fruit en groenten die zich hier bevonden, heb ik nog maar weinig in mijn leven bijeen gezien. En het ziet er allemaal om te beter uit! Ondertussen beginnen we ook vlotjes te herkennen waar de mensen effectief vandaan komen, naargelang de soort rokken of hoeden ze dragen, hoe ze hun haar tooien en andere zaken.. We beginnen specialisten te worden in de indigena-wereld, en bij deze dus bevestigen dat ze inderdaad van verschillende hoeken van het land komen! Naast de immense hoeveelheden fruit en groeten, zijn er ook de nodige rariteiten te verkrijgen.. Als we denken dat een vrouw een soort van worst in stukken aan het snijden is, legt ze ons vrolijk uit dat dat helemaal geen worst is maar de penis van een stier! Fier toont ze ons zijn voortplantingsorganen, met teelballen elk ongeveer het formaat van een meloen, en de penis zelf haalt makkelijk een goede meter in lengte. We zijn diep onder de indruk!

Indigena sleurend met haar groenten

Stierenpenis bewerken

Locals in Guamote

Tegen de middag trekken we dan richting Guamote een 40-tal kilometer terug richting Cuenca. Daar aangekomen, bevinden we ons precies in een surreëele wereld.. We zijn terechtgekomen in een live cowboy-film met de huizen die nog veel weg hebben van de saloons, en de lokale bevolking in hun ponchos. I like! Verder valt er echter niets te beleven in het dorpje behalve onze ongelooflijk gezellige hostel! Tegen 15 uur zetten we dan aan richting de Chimborazo. Deze is niet enkel de hoogste vulkaan van Ecuador met zijn 6310m, maar gezien zijn ligging zo dicht tegen de evenaar ook het verste punt van het center van de aarde als je er bovenop geraakt. Dat was nu niet echt het plan!

De Chimborazo

We hebben massa’s geluk met het weer want er is geen wolkje aan de hemel te bespeuren en dus zien we hem van kilometers afstand in al zijn schoonheid liggen! En van welke kant je hem ook bekijkt, hij blijft adembenemend. Zoals één van onze medegezellen zei: het is zo’n berg zoals je deze zou tekenen als je klein bent! En ook de Altar die enkele 100′en kilometers verderop ligt, zien we perfect liggen! Na een goed uur rijden komen we aan de ingang van het park terecht. De ingang kost normaal gezien 10$ maar het is en blijft Ecuador natuurlijk.. Dus met een beetje goede wil van de bewaker aan de ingang mogen we er allemaal in voor maar 5$. Lang leve het land waar elke prijs bediscusieert kan worden! We worden tot op 4800m gevoerd, en ondanks de grote hoogte blijft het relatief warm gezien het mooje weer, jeuej! Van daar wandelen we dan naar de 5000m. Gelukkig zijn we allemaal al een tijdje op grote hoogte aan het leven en dus verloopt de wandeling vrij vlot. Je moet op je ademhaling blijven letten, en gewoon rustig en diep ademen, en dan haal je het vlot!

5000 meter!

Boven aangekomen wordt ons een coca-thee gepresenteerd, aangezien dit goed is tegen de hoogteziekte, maar daar hebben we niet al te veel last van. Met veel fierheid komen ze ons dan ook nog vragen of we een stempel in ons paspoort willen, en waarom ook niet? Ik heb nu officieel bewijs dat ik op 5000m hoogte ben geweest! En dan gaan we weer buiten de refugio gaan zitten om de zonsondergang te aanschouwen. Deze was onbeschrijfelijk gewoon.. Terwijl de zon ondergaat, zie je de kleuren van de met sneeuwbedekte Chimborazo minuut per minuut veranderen. Van prachtig wit gaat hij naar een gelig, oker en uiteindelijk rood-rozig tot het helemaal donker wordt! Het is adembenemend mooi! Ondertussen wordt het natuurlijk ook ijskoud, dus haasten we ons vlug naar beneden voor de avond helemaal valt! Aan de eerste refugio op 4800m staat nog een plakaat met daarop ‘Chimborazo 6310m’ en daar gaan we dan nog voor de laatste kiekjes. Ok, ik geef toe, het is valsspelen.. Maar toch, als echte ramptoerist mag je zo’n dingen niet missen!

De tocht terug naar huis verloopt in absolute stilte, iedereen is moe en aan het genieten van de enorme sterrenhemel waar we onder door rijden! Eenmaal terug in de hostel staat ons eten op ons te wachten, en voor de eerste keer in maanden wordt ons een deftige soep zoals ze die enkel thuismaken geserveerd! Een lekker dikke wortelsoep, heerlijk! Sarah en ik herleven helemaal! We genieten nog van een goed boek, en daarna is het tijd om opnieuw niet te laat in ons bed te kruipen! Zondag wou ik nog met de ferrocarril (de enige trein die nog doorheen Ecuador rijdt) naar El Nariz del Diablo gaan, maar blijkbaar zijn ze aan de sporen aan het werken.. En zo werd mijn plan volledig gedwarsboomd. Dan maar gewoon de bus op richting Riobamba, en dan van daaruit naar Quito! De man op de bus was er blijkbaar niet zo happig op om twee toeristen en al hun rugzakken mee te nemen. En dus mogen we deze zelf in het laadruim smijten, terwijl ze dat normaal voor je doen. En eenmaal toegekomen in Riobamba smijten ze onze tassen direct uit de bus, beginnen ze daarna al door te rijden, terwijl wij nog ons gerief op de bus aan het verzamelen zijn! Als we dan van een rijdende bus springen, wijzen ze naar onze rugzakken die zo’n 20m terug gewoon op straat staan.. Sympathiek is anders!

De busrit naar Quito verloopt dan weer heel vlotjes! Ik krijg een zitje achteraan de bus tussen twee indigena-vrouwen in. Heel gezellig, we slaan een korte babbel. En dan wordt het zodanig warm op de bus (de airco werkt blijkbaar niet) dat de vrouwen beslissen van een dutje te doen. Alletwee draaien ze zich met hun rug naar mij, maar komen heel dicht tegen mij aangeleund. Ik voel mijn eigen temperatuur zo de lucht in gaan! Maar het moet een hilarisch zicht geweest zijn voor de anderen. Onder de baan zien we de Cotopaxi in al zijn glorie liggen, subliem ook weer! Na 3 uur rijden, komen we dan eindelijk aan in Quito en er wacht nog een taxirit op mij naar de hostel van ongeveer een half uur en dan is het weer gedaan met sleuren met al mijn bagage! Ik kijk er naar uit! Mijn taxichauffeur, Angel, slaat onder de baan een gezellig praatje en vraagt mij uit over de gehele belgische cultuur. Als hij mij echter op het einde probeert af te zetten onder de straat van mijn hostel (en het is nog een stevige wandeling bergop), eis ik zo’n beetje dat hij naar boven rijdt om mij aan de voordeur af te zetten. Uiteindelijk betaal ik hem daar ook voor. Dik tegen zijn zin doet hij het uiteindelijk wel, maar gedaan met de babbel! Achjah.. Ik ben er dan toch, de valiezen zijn gedropt, en ik relax in de hostel. Lazy mode activated!

Het begon al van zodra ik woensdagmorgen toekwam om 7u. Er lagen al een drietal vrouwen volop te puffen in afwachting van hun blijde verlossing. En al gauw werden zij door meer en meer vrouwen vergezeld! De gehele dag waren er minstens 3 vrouwen tegelijkertijd aanwezig. Paul en ik leefden nog in de goede hoop dat ze allemaal overdag kwamen om te bevallen en dat we dus ‘s nachts gespaard zouden blijven van al te veel werk, en hopelijk een dutje zouden kunnen doen. We konden ons niet meer vergissen! Tegen de avond werd het gewoon nog erger. En terwijl Paul de bevallingen en hechtingen aan het doen was, was ik al de vrouwen aan het controleren. Een controle duurt gemiddeld 10 à 15 minuten per vrouw. Dat wil dus zeggen dat als er 7 vrouwen liggen te puffen, die elk minstens om het uur moeten gecontroleerd worden, en waarvan één zelfs om het half uur (omwille van pre-eclampsie, of een verhoogde bloeddruk tijdens de zwangerschap), ik handen en massa’s veel tijd tekort kom om dat allemaal klaar te spelen op mijn eentje!

En zo is het ongeveer de hele nacht gegaan. Ik hol van vrouw naar vrouw met mijn doppler in de hand, sta volop te geeuwen terwijl ik 10 minuten lang aan hun buik sta te voelen om de contracties na te gaan, moet alles direct neerpennen want kan niets van getallen meer onthouden. Tussendoor doet Paul hier en daar ook een controle als hij even tijd heeft tussen de vele bevallingen door, en ook David steekt een handje toe! Als tegen 3 uur ‘s nachts we opeens maar 4 patiënten meer hebben, lijkt het immens rustig en hebben we even de tijd om te herleven! Dat is echter niet van lange duur geweest, want Carola komt al meteen met de boodschap dat er op de spoed nog 2 vrouwen op ons zitten te wachten. Ik ga wenen. Het is een rotwacht maar we spartelen ons erdoor!

Donderdag tegen 9u30, na 26,5 uur te werken in het ziekenhuis trap ik het af. Ik ben moe, ik wil slapen! Thuisgekomen moet ik echter nog zoveel in orde brengen dat ik beslis van niet te slapen en stevige koffie te zetten in de plaats! Ik maak mijn valiezen, breng de laatste boodschappen  in orde, en probeer om mijn hersenen toch nog zoveel mogelijk in te schakelen ondertussen. Maar ik voel me vrij vrolijk, dus alles komt wel goed! Tegen 19 uur krijg ik echter zwaar mijn klop, we zijn dan ook al een gin tonic en corona verder. Koen is namelijk officieel teruggekeerd naar Cuenca en dat moest gevierd worden! Ik doe een kort dutje in mijn bed, maar echt slapen is het nu ook weer niet..

Fiesta!

Tegen 21u30 worden we dan opgepikt om met alle stagiairs mee te gaan feesten. Zij hebben gisteren examen gehad en dat moest uitbundig gevierd worden! Ik ben nog wat slaperig, maar na de nodige hoeveelheid doritos en rum komt alles wel weer goed! We verzamelen met zen allen op een parking aan La Taberna, een liquor store. In begin is iedereen nog wat kalm, maar met de deuren van de wagens open en de nodige reggaeton die door de luidsprekers wordt geblazen, komt de sfeer er algauw in. Met zen allen staan we te dansen tussen de auto’s in, de fles rum gaat van hand naar hand, iedereen deelt alles! Het is echt een supersfeer! En zeker als opeens ook al mijn medestagiairs van chirurgie verschijnen, het is een ware reünie! En dat zal ik geweten hebben.. Ik mag niet huiswaarts keren vooraleer ik volledig zatjes ben, en ze dragen het gehele feestje op aan mij! Telkens als ik mij draai, verschijnt er wel iemand anders met een beker of fles die ze aan mijn lippen zetten en gewoon naar binnen gieten. Van weigeren is er geen sprake.. Gelukkig voor mij zijn ze zelf al allemaal zachtgekookt voor mij, en dus kan ik hier en daar wel wat drank zien uit te delen aan anderen, en die nemen ze met plezier van mij aan!

Remigio, het zachtsgekookt van allemaal!

Nube y Johana, chirurgie-kompanen!

Tegen 2 uur vertrekken we dan huiswaarts.. Vrijdag is namelijk een werkdag voor iedereen! Ik zou niet graag patiënt zijn in het ziekenhuis vandaag wetende in welke toestand iedereen gisteren huiswaarts is gekeerd. Maar verlof krijgen ze hier niet, dus ze hebben groot gelijk dat ze zich eens volledig laten gaan! Ook ik heb maar 5 uur geslapen deze nacht, en dat gecombineerd met de voorgaande nacht.. Het is niet voldoende! Need more sleep! Maar de laatste evaluatiepapieren en andere kleinigheden moesten afgehaald worden uit het ziekenhuis. We komen Dr. Sacato nog tegen die me met de grote glimlach onthaald, en me al het beste wenst voor mijn verdere dagen! Ook de stagiairs zeggen nog een laatste keer dag.. Het doet allemaal een beetje raar nu. Thuis maak ik mijn valiezen, en dus ben ik klaar om te vertrekken. Nog niet direct huiswaarts, maar het hoofdstuk ‘Cuenca’ sluiten we bij deze wel officieel af.. Er is momenteel niemand thuis en dus sluip ik straks stilletjes het huis uit, de bus op.. Het wenen zal ik voor daar houden!

Mi Cuenca, me encanta! A todos mis amigos aqui, te quiero mucho! A marina, mi mammi Ecuatoriana, te amo con todo mi corazon! Mi tiempo aqui fue tan bonito, me voy a extrañar bastante! Gracias a todos!

Las Peñas

Mijn week verlof zit erop en van uitrusten was er eigenlijk niet echt sprake. Vorige week zaterdag ben ik eerst richting Guayaquil getrokken naar een jeugdherberg waar de taxichauffeurs nog nooit van gehoord hebben. En dat zorgde natuurlijk voor de nodige problemen om er te geraken, en dan de prijs! Mieljaar, het is daar duur! Om nog niet te spreken van het feit dat ik de mensen daar niet versta aangezien ze hun s’en niet uitspreken. Ik moet alles twee keer vragen en de tweede keer dan zelf de juiste letters er proberen bij te denken. Maar het loopt allemaal goed af. Zelfs de taxichauffeur die mij er probeert op te leggen en maar liefst 10$ vraagt voor een ritje van 4$ weet ik af te wimpelen! In Guayaquil zelf is niet zo heel veel te beleven. Ik wandel de malecon af en wandel daarna omhoog doorheen Las Peñas, de gezelligste wijk die de stad kent. Het wordt wel stevig afzien want de warmte en vochtigheid daar ben ik absoluut niet gewoon in Cuenca. Ik begin te begrijpen waarom iedereen de ‘sierra’ zo koud vindt, alhoewel dat best goed meevalt!

Malécon in Guayaquil

Zondagmorgen vertrok dan de trip richting Galapagos waar ik vertoefd heb tot en met donderdag. Donderdagmiddag ga ik in Guayaquil nog vlug op zoek naar het shoppingcenter, el mall del sol, waar ik mij een nieuwe camera eigen maak! Mijn oude heeft het namelijk begeven temidden van de Galapagos, we hebben geprobeerd hem te herstellen en hem helemaal opengelegd, maar met weinig resultaat. Met mijn nieuwe camera in de hand stap ik op de bus richting Montañita, het surfersparadijs aan de kust waar ook alle studenten op vakantie heengaan! Er wordt mij iets verteld over een stop in Santa Elena na een tweetal uur, en daarna zou de bus verder rijden naar Montañita. Als we ongeveer in Santa Elena moeten zijn volgens mijn klok stopt de bus kort en daarna reizen we verder. Een vijftal minuten daarna echter komt de buschauffeur naar mij met de vraag of ik niet richting Montañita moest, want deze bus rijdt door naar Salinas en niet naar mijn bestemming! Over een overstap had niemand mij iets gezegd.. De buschauffeur raadt me dan aan in Libertad uit te stappen, een bussetta terug te nemen naar Santa Elena en dan de juiste bus te zoeken.

Vissersboten in Libertad

Ondertussen is het echter donker en ik loop ook overduidelijk met een zak van sony met daarin mijn nieuw fototoestel rond. Ik heb dus niet echt veel zin meer om verder te reizen, want ik wil niets kwijt spelen onder de baan aan overvallers of iets dergelijks. Dus in Libertad wandel ik de eerste de beste jeugdherberg binnen. Deze vraagt 20$ voor een nacht, en dan mag ik nog proberen slapen op de hoofdstraat met kamer aan het straat en dus alle nachtlawaai er bovenop! Van slapen is er dus niet echt heel veel in huis gekomen, maar als ik ‘s morgens vertrek, is de receptie leeg en ik heb geen zin om te wachten.. Dus ik laat mijn sleutels achter en trap het af! Ik wandel nog even tot aan het water en bestel mij ergens een batido van aardbei! Als ik mijn portefeuille bovenhaal, besef ik opeens dat ik mijn hostel niet betaald heb! Jammer!

Tegen 11 uur neem ik dan de bussetta richting Santa Elena. Ik vraag de chauffeur of hij me zeker op de juiste plaats wil afzetten, want ik heb geen zin om nog veel omwegen te maken! Maar de man doet zelfs beter. Op een bepaald moment zie ik hem uit de ruit allerlei gebaren maken naar een voertuig achter ons. Ik weet niet goed wat de bedoeling juist is, maar direct daarna maant hij me aan dat ik er hier uit moet en de bus achter ons op moet. Blijkbaar was hij teken aan het doen dat er iemand wou overstappen en zo kom ik zonder ook maar de minste vertraging automatisch op een bus naar Montañita aan!

De rust van de 'costa'

Daar aangekomen neem ik een taxi naar een jeugdherberg die mij door verschillende mensen was aangeboden. Hij ligt aan het strand in een rustig stukje eventjes buiten het stadje zelf. Het stad zelf is enorm luidruchtig en heel de nacht wordt er doorgefeest waardoor slapen niet echt mogelijk is gezien de loeiende bassen heel de nacht door! Hier merk ik in begin niet echt veel van want de electriciteit ligt uit overdag in de gehele stad. Bestellingen op restaurant worden dus ook beperkt tot wat ze op hun gasvuurtje kunnen tevoorschijn toveren, en dat is niet slecht! Heerlijke scampi’s in een looksaus voor maar 5$, een mens kan daar niet voor sukkelen!

La playa

Na mijn middagmaal ga ik voor een wandeling langs het strand. Ik maak gretig gebruik van mijn nieuwe camera! Ik ben er echt fan van! Alle opties heb ik al uitgeprobeerd ondertussen denk ik, en het is een plezier om mee te werken! Alhoewel het vrij bewolkt is, is het toch lekker warm aan de kust. En dat gebrek aan zon kan niet echt kwaad, mijn huid kan wel de nodige rust gebruiken na de overdosis aan de Galapagos! De rest van de middag spendeer ik dan met mijn boek in een hangmat aan het strand. Maar gezien de weinige uren slaap de voorbije dagen kan ik er maar moeilijk mijn concentratie bijhouden. Ik val na nog geen half uur dan ook stevig in slaap en wordt pas een uur of twee later wakker door een kouder briesje dat over het strand begint te waaien.

Relaxen in mijn hangmat!

Het is ondertussen al etenstijd dus wandel ik terug richting centrum. Ik zoek me een fijn restaurantje uit en krijg de beste fruitsap tot nu toe gepresenteerd! Banaan, kokosnoot en ananas! Heerlijk! Daar een lekker vers visje bij en de avond kan niet meer stuk. Ondertussen geraak ik aan de praat met Javier, een local. Hij vindt het zo triest dat ik er alleen bij zit dus moet ik hem maar komen vergezellen. Hij kent ongeveer het hele dorp dus ook ik krijg van iedereen een goejedag als ze hem passeren. Tegen 22u ben ik klaar om weer in slaap te vallen, dus trek ik terug richting mijn cabaña wanneer Javier en zijn vrienden naar een andere bar trekken om zich de nodige cocktails eigen te maken.

Zaterdagmorgen vertrek ik dan al terug richting Cuenca. Ik wou wel nog een dag langer blijven maar er was geen plaats meer in de jeugdherberg, en ik had geen zin meer in nog een verhuis. Nog een chance dat ik teruggegaan ben want als ik thuiskom, ontdek ik een papiertje op mijn bed van Sarah! Blijkbaar was zij voor het weekend terug naar Cuenca getrokken. Ze kan het niet aarden in Macas en had behoefte om er nog eens tussenuit te zijn! We gaan nog eentje drinken in de ‘Cacao y Canela’, kruipen niet te laat in ons bed en eindelijk kan er zondag uitgeslapen worden! We doen de nodige boodschappen en gaan daarna voor een laatste wandeling door het stadscentrum. Het is een mooie dag, het zonnetje schijnt! We genieten van onze laatste momenten hier in Cuenca, want ook voor mij zit het er bijna op.. Nog één week en dan laat ook ik Cuenca achter mij.. Me voy a extrañar!

Yate Guantanamera

Na eerst een dagje Guayaquil te verkennen (wat perfect mogelijk is op een middag want er valt echt niet zoveel te beleven), vertrekt zondag mijn vliegtuig naar Baltra: de luchthaven op de galapagos eilanden! De gids vinden ging niet moeilijk zijn, maar het kon makkelijker! In ieder geval ik vind Gustavo en hij stelt me voor aan de rest van de groep. Het belooft een feestje te worden want het lijken echt allemaal supermensen! En zo blijkt ook na 5 dagen samen op een boot geleefd te hebben. We hebben het geluk van geen Amerikanen aan boord te hebben en enkel Europeanen, van allemaal verschillende leeftijden maar toch ook redelijk wat van mijn leeftijd, en mijn roommate is Violet, une vraie parisienne! Het eten op de boot, el yate Guantanamera, is onbeschrijfelijk lekker en allemaal typisch Ecuadoriaans! ‘s Avonds houden we feestjes op het dek met de nodige hoeveelheid caipirinha. En overdag gaan we van eiland tot eiland om alle fauna en flora en bijhorende beestjes te gaan bekijken! En dat waren er heel wat.. Onbeschrijfelijk allemaal dus zal ik een kleine fotoreportage hier onder meegeven!

Het meest indrukwekkende blijft echter het snorkelen tussen de zeehonden en reuzeschildpadden, heb er zelfs eentje aangeraakt! Iets wat ik voor eeuwig in mijn geheugen heb gegrift maar mijn camera is nog altijd niet waterproof, dus geen bewijs! Alhoewel, ik had kunnen proberen… want mijn oude camera heeft het begeven temidden van de trip! Gelukkig heb ik veel fotoos gekregen van mijn lieve reisgenoten! En ondertussen ben ik al geequipeerd met een nieuwe!

Isla Plazas South

Isla Santa Fe

Isla Española

Isla Floreana

Na 3 dagen van heel veel beesten was het op dit eiland tijd voor iets anders! Eerst zijn we de lava tuves gaan bezoeken. Een soort grotten uit lava die tot aan de oceaan stromen, gevormd tijdens de vele uitbarstingen die er op de galapagos gebeuren. De galapagos eiland zijn immers gevormd door uitbarstingen van vulkanen die zich onder het wateroppervlak bevinden. We hebben Gustavo dan ook uitgedaagd tot een kleine duik in het ondergrondse water. Voor ons een gezellig temperatuurtje, zeker voor de vele Scandinaviers mee aan boord. Voor de arme zuiderling echter een pure marteling! Maar hij heeft het overleefd!

Daarna was het richting post office bay. Vroeger passeerden vele piraten en andere langshier en ze lieten hier hun post achter, voor anderen om te vinden en mee te nemen, als de bestemming van de kaart op hun reistraject lag. Het principe is gemoderniseerd en nu kan je er postkaarten achterlaten of meenemen. Ik heb er 3 mee die ik binnen een goej maand zal gaan afleveren!

Dinsdagmorgen begint het al.. Ik vertrek naar het ziekenhuis, te voet zoals altijd, en het begint nu toch eens te gieten dat het niet schoon is! Kletsnat, maar dan ook echt kletsnat kom ik aan. Op zich niet zo erg want ik moet toch mijn ‘ropa de quirofano’ aantrekken om te werken in het centro obstetrico. Maar mijn schoenen die moeten wel nog de hele dag mee.. Dus met natte voeten zitten we een hele dag te wachten op patienten. Ik heb het ijskoud, maar werk ijverig aan mijn paper om het warm te krijgen!

In de late namiddag trek ik dan naar de Wunderbar om de nodige mails en andere te versturen. Allemaal heel gezellig, tot de klok bijna 19u slaat en ik honger begin te krijgen. Tijd om naar huis te gaan! Er is veel volk op de baan want er is een belangrijke voetbalmatch in het stadium bezig en dus maak ik de grote fout van te denken dat het wel veilig is om alleen langs de rivier naar huis te wandelen.. Op een bepaald moment loop ik er toch even heel alleen en opeens zie ik 3 jongens naast mij lopen, eentje voor mij, eentje naast mij en de derde achter mij. Ik denk nog net ‘o-ow, dit kan wel es gevaarlijk zijn’, ik vertraag om ze voor te laten.. En dan gebeurt het! Met drie springen ze op mij en duwen me tegen de muur. Dankzij een of andere primitieve reflex plaats ik me strategisch met mijn rug tegen de muur, zodat ze niet direct aan mijn rugzak kunnen, aangezien deze tussen de muur en mezelf ingeklemd zit. En het volgende is allemaal in een tijdspanne van seconden gebeurd, maar ik heb er geen besef van hoe lang alles geduurd heeft. In ieder geval hebben ze met twee mijn schouders beet, terwijl ik ijverig met mijn armen hen zo ver mogelijk van me af probeer te houden. Ik bedenk nog vlug dat ze waarschijnlijk geen wapens bij hebben anders hadden ze die wel al bovengehaald. Tot zover het denken.. Voor de rest lagen mijn hersenen plat en was het enige dat ik kon bedenken: “Neen, dit mag niet gebeuren, niet mijn laptop! Neen, dit kan niet echt aan het gebeuren zijn!” Ondertussen is het enige wat ik kan uitbrengen ‘nooo, nooo’ en dat terwijl ze proberen mij te doen zwijgen door hun handen voor mijn mond te plaatsen. Maar ik blijf in beweging zodat ze me niet volledig vastgeklemd krijgen. Ondertussen zijn ze onderling in het spaans tegen elkaar bezig niet wetende dat ik hen begrijp. Ze hadden het duidelijk enkel voor mijn rugzak te doen, en dus ben ik ‘fysiek’ gespaard gebleven. Terwijl de derde opeens aan mijn broekzak begint te friemelen (mijn huissleutels zaten hierin, ik vermoed dat het hem daarom te doen was) zie ik in de verte twee personen komen aangewandeld. Ik zie mijn kans en roep (ik denk dat het roepen was, maar ik ben van niets echt zeker…) om hulp. Ze komen gelukkig aangesneld, en dat schrikt die kerels genoeg af en dus gaan ze er vandoor.

De twee meisjes die mij gered hebben, wandelen me dan nog vriendelijk naar huis. Ook zij zijn verschoten van wat er gebeurd is aangezien ze mij even daarvoor al hadden zien wandelen, en achter de bocht opeens drie kerels bovenop mij zien.. Ze wisten ook niet goed wat doen, maar hebben mij gelukkig toch geholpen! Ik blijf hen eeuwig dankbaar! En zo kom ik toch heelhuids thuis met al mijn gerief, maar wel een immense schrik! Ik merk het aan mezelf dat ik anders over straat loop nu.. Iedereen is een mogelijke ‘vijand’, niemand valt nog te vertrouwen.. Ik neem enkel nog de poort langs de achtertuin, deze ligt aan de straatkant en ondanks de meer moeite om hem open te krijgen, passeert daar meer volk en dus hopelijk minder kans op dergelijke situaties! Ik kom niet meer alleen buiten als het donker is. Taxis zijn mijn nieuwe beste vrienden! En zo zijn er nog wel een paar nieuwe regels mijn leventje hier ingeslopen..

Woensdagmorgen was ik echt nog slecht van de hele situatie, en ik moest nog een betaling doen om naar de Galapagos te kunnen gaan. Dus ik besluit van dat eerst in orde te brengen, wat op mijn positieven te komen, voordat ik een paar uur later naar stage zou trekken. Een hele voormiddag loop ik ongeveer het gehele stad rond, elke bank die Ecuador heeft, heb ik van de binnenkant gezien, en toch komt het niet in orde! Ik ben gefrustreerd en kom in een enorme dip terecht.. Geen stage meer die dag.. Bellen met de mama om mijn hele verhaal te delen.. Het lucht allemaal een beetje op.

Ondertussen is het donderdagavond. Op stage is het nog altijd immens kalm, tegenwoordig heb ik mijn cursus spaans mee om mij bezig te houden. Ecuadoriaanse vrouwen willen duidelijk niet bevallen als ik er ben! ‘s Avonds moet er dan een wasje gebeuren. Als ik een uur later deze dan wil uithalen, zie ik opeens op de vensterbank op zo’n 5cm van het machine (dat staat buiten onder een afdak) een rat zitten!! Ik ren terug naar binnen, trek de deur achter mij dicht en daar sta ik dan.. Was nog in de trommel en ik te bang om weer buiten te komen. Ik kalmeer mezelf en maak mijn eigen wijs dat dat beest banger is van mij dan ik van hem en ga toch weer naar buiten. Geen rat meer te zien, maar ik maak toch goed veel lawijt en trek het gehele terras rond met een borstel om zeker te zijn dat dat beest nergens meer zit! Nooit geen beest meer gezien.. Volgende morgen vertel ik het aan Marina, ook zij blijkt schrik te hebben van ratten! Met zen tweejen gaan we op ons sloefen en met koffie in de hand nog eens gaan kijken naar de plaats waar ik de rat heb zien zitten.. niets meer te zien! Gelukkig heeft ze gif in huis, we moeten dat wel strategisch plaatsen zodat de kat er niet van kan eten, maar ook dat zal wel weer in orde komen!

En zo ben ik dan uiteindelijk vandaag toch in Guayaquil terechtgekomen! De betaling voor de Galapagos is in orde! Met alle dank aan de mama die zo haar best heeft gedaan vanuit Belgie! Een weekje verlof valt mij nu te beurt om goed te ontspannen en alles te vergeten! Ik weet niet wie mijn beschermengel is hierboven, maar deze heeft enorm zijn werk gedaan deze week!! Waarvoor dank.. Op naar betere tijden nu!

De bende!

Zondag was dan onze laatste dag met ons gedrieën in Cuenca, en dus tijd om nog een stukje van het land te gaan bekijken! Volledig katerloos (ook Sarah) nemen we de bus richting Girón, een dorpje zo’n 45km ten zuiden van Cuenca. Onder de baan begint het natuurlijk weer volop te regenen. En de spijt dat ik mijn regenjas niet bij heb, begint met de minuut toe te nemen. Girón zelf is een heel gezellig klein dorpje waar absoluut niets te beleven valt, maar daarvoor waren we ook niet gekomen!

Lunchtime!

We vinden vlot een pick-up truck die ons een kwartiertje buiten het dorp voert naar ‘El Chorro’ alwaar de wandeling kan aanzetten naar de watervallen! Ondertussen is het nog steeds volop aan het regenen en dus besluiten we van eerst de magen te speizen aldaar. Er is maar één restaurantje en op de menu staat caldo (een soort van groentebouillon met een reusachtige kippefilet erin neergeplant). We blijven koppig zitten tot de regen wat mindert.. En een koffie later is het dan ook de moment om aan te zetten. De eerste waterval is de mooiste blijkbaar en is maar 5 minuten wandelen, terwijl de tweede zich op meer dan een uur bevindt. Gezien de regen beslissen we wijselijk van enkel tot aan de eerste te wandelen.

Voor de waterval

Alweer kletsnat bij la cascada

Watervallen zijn overal hetzelfde, en toch weer altijd zo mooi! Van zo’n 60 meter boven ons komt het water naar beneden gestort langs een klif in een bad dat ongeveer 5 meter diep is. Ondanks het plakaat dat er niet gezwommen mag worden, hadden ze ons toch vermeld dat dit mocht gezien de diepte van het water. Gezien het gebrek aan handdoek en het toch niet zo ideale weer klimmen Sarah en ik gewoon tot aan de rand van de waterval. Opnieuw zijn we volledig doorweekt, een thema dat zich hier begint te herhalen in Ecuador! Koen zijn machogedrag komt echter volledig naar boven, en een echte man gelijk hij is, springt hij wel het water in. Ondertussen staan ook de andere toeristen verbaasd toe te kijken.. Het is echt ijskoud bergwater!! Na het nodige bewijsmateriaal vast te leggen op film trekt hij weer z’n kleren aan zonder zich te kunnen afdrogen. Een uiterst aangename situatie dus!

Stoere Koen in het ijskoude water!

Het plan was dan om terug te keren naar Girón, eventueel te voet als het weer dat zou toelaten, en dan terug de bus op richting Cuenca! Maar zoals altijd zijn plannen er om gedwarsboomd te worden. Terwijl we nog een laatste foto staan te nemen aan de uitgang van El Chorro komen enkele mannen op ons af met de vraag of we niet een gratis foto op hun paarden willen. Aangezien ik de enigste was die nog nooit op een paard had gezeten, vonden Koen en Sarah dat ik dat zeker maar moest doen. Toen ontstond er enige verwarring want ook zij moesten op een paard kruipen van die mannen. Koen maar blijven uitleggen dat we enkel maar een foto van mij wilden op zo’n beest! En zij ook maar vanalles blijven uitleggen, tot eindelijk bleek dat ze ons alledrie op een paard wouden om dan een toertje te doen door de omgeving, en dat ze ons ondertussen volop zouden filmen en fotograferen! Blijkbaar wouden ze een promospot opnemen voor de toeristische dienst, en zijn wij dus de toeristen die zeer binnenkort hierop zullen te bewonderen zijn! En zo is mijn eerste paardrit dus ook internationaal vastgelegd! We gaan wel eerlijk zijn: ik had niet het beste paard beet.. Af en toe bleef hij gewoon staan als hij geen zin had, en noch ik, noch de begeleider kregen hem dan weer in gang! Dat van Koen liep dan weer enkel het vrouwelijk schoon achterna! En zo had iedereen wel zijn problemen.. Alleen Sarah die galoppeerde sierlijk verder!

Te paard voor de promofilm!

Dan was het dringend tijd om de bus huiswaarts te nemen. Weljah, huiswaarts.. Voor mij toch nog eventjes! Koen die zit namelijk nog steeds in Macas, en Sarah ging daar nu ook heen. Ons volgende weerzien zal in de omgeving van Quito zijn enkele dagen voor ons vertrek. En zo komt het besef heel hard dat we reeds aan onze laatste maand zijn begonnen alhier! Haar valiezen zitten overvol, er zit zelfs een deel bij Koen zijn bagage, als Fernanda haar ouders aan de voordeur verschijnen om hen naar de bushalte te voeren. We worden er allemaal stilletjes van, en ook Marina en familie zeggen vaarwel! Maar de tranen zullen voor nog later zijn..

Een eerste afscheid

Centro Obstetrico

De laatste stage is deze week begonnen, en we bevinden ons op gynaecologie. Maandagmorgen trek ik tegen 8u naar de faculteit van de geneeskunde om de juiste papieren om de nieuwe stage aan te vangen. Naar goede gewoonte komt Dr. Vega veel te laat toe, maar dat geeft ons de kans om ondertussen kennis te maken met Steven, een student uit Leuven die hier ook een maand stage doet. Tegen 9 uur arriveert hij dan, we krijgen allemaal onze papieren en daar gaan we dan. Aangezien Sarah al in het ‘centro obstetrico’ staat, dacht ik dat het handiger zou zijn moest ik gynaeco zelf doen. Maar dat zou geen waar zijn.. Er kunnen nooit genoeg stagiairs op één en dezelfde plaats zijn hier en dus vlieg ook ik naar het centro obstetrico! Het blijkt daar echter reusachtig kalm te zijn de eerste dag en dus houden we ons vooral bezig met het kaartspelen met de andere stagiairs!

Dinsdag ben ik dan direct van wacht, want we zijn terug in Cuenca en hier wordt er 30 uur gewerkt! Als ik om 7u toekom liggen er al 6 vrouwen volop te puffen. Onze taak bestaat er dan in om die om het uur te monitoren. Met doppler gaan we de hartfrequentie van de baby na, en dan doen we een handoplegging van de bolle buiken voor ongeveer 10 minuten om de hoeveelheid contracties en hun intensiteit na te gaan. We leven dus zo’n beetje van uur naar uur om telkens opnieuw aan onze ronde te beginnen. Tegen 10 uur besluit de eerste baby dat deze het levenslicht wil zien en ik word ingewijd in het hoe en wat van een bevalling. Goed opletten is de boodschap want de volgende is direct voor mij! En zo vang ik een goed uur later een eerste baby op. Een flinke jongen van 3,100kg en 49cm!

Sala de labor

Ook de andere vrouwen bevallen allemaal in de voormiddag. En ze delen heel graag hun pijn met mij. Ze krijgen hier niets van verdoving en sterven dus allemaal een kleine dood gedurende de vele uren voor de bevalling zelf. Daar komt dan nog bij dat ze helemaal alleen zijn, en hun mannen of andere familieleden wat verderop in de gang de uren staan af te tellen. Bij de bevalling zelf mag ook niemand aanwezig zijn en sommigen grijpen dan ook naar alles binnen handbereik, meestal ben ik dat dan, om dan eender welk ledemaat dat ik eigen ben in flarden te knijpen. En zo’n bevallende vrouwen kunnen heel wat kracht zetten! Ik heb er nog geen blauwe plekken aan over gehouden, en klagen gaan we ook niet doen, want zij lijden veel meer dan ik natuurlijk! En temidden van al die pijn wordt van hen ook nog verwacht dat ze van de ‘sala de labor’ naar de ‘sala de partos’ lopen van zodra het hoofdje eigenlijk al zo goed als volledig zichtbaar is! Van afbeulen gesproken..

De rest van de middag is het extreem rustig, maar tegen de avond komen dan toch de eerste vrouwen weer toe, waaronder een meisje van 16 jaar. Zij heeft al 10cm opening en dus is het voor elk moment, maar ze is al zo uitgeput en heeft er ook niet zoveel zin meer in dat ze weigert om te duwen. De assistenten maken zich heel boos op haar dat als ze nu niet begint te persen haar baby het niet zal overleven. Maar toch roept ze gewoon dat ze niet meer kan! Nu wordt het echt heel acuut en één van de assistenten kruipt bovenop het meisje op tafel, zet haar voeten tegen de muur en plaats dan met volle kracht haar handen op die haar buik, precies of ze is aan het pompen op die buik. Op die manier weten ze dan toch genoeg kracht te zetten om de baby eruit te persen! Ondertussen sta ik klaar om de baby op te vangen.. En als ik deze dan in mijn handen heb, hangt die er volledig levensloos bij en weigert van ook maar één geluid te maken. We stimuleren de baby goed, aspireren zijn mond en neus, en vervolgens komt de pediater aangelopen om aan de reanimatie te beginnen. Terwijl ik nog de nageboorte van de placenta aan het begeleiden ben, hoor ik opeens in de verte toch de eerste schreeuw van de baby! Deze is er wonder boven wonder toch bovenop gekomen.. Een half uur later ligt het kindje al heel wat vrolijker in een bedje met de nodige zuurstof, die ze toedienen door een plastieken komachtig iets over het hoofdje te plaatsen en daardoor dan een zuurstofslang te steken. De rest van de nacht blijven de vrouwen komen en gaan. Van slapen komt er niets in huis, behalve een korte dut van een half uurtje tussen twee puffende vrouwen in. Als de klok dan eindelijk 8 uur ‘s morgens slaat, is het tijd om naar huis te gaan en te slapen!

Baby met zuurstof

Donderdag is er dan een nieuwe stagedag en opnieuw is het vrij rustig. Als er dan eindelijk een vrouw beslist om te bevallen, gaan we ze met een tiental mensen goed aanmoedigen. Met zen allen staan we te roepen: ‘Puje! Puje!’ Als ze dat dan effectief ook doet, komt niet alleen de kleine naar buiten, maar ook de nodige hoeveelheid vruchtvliezen vermengd met bloed en de nodige sappen. Ik dacht dat ik rechts van de vrouw wel veilig zou staan (de dag voordien had ik al gezien hoe Valeria gedoopt werd door de nodige hoeveelheid vruchtwater), maar dat was blijkbaar heel verkeerd gerekend! Voor ik het goed en wel besefte, zat ik volledig onder het goedje.. Vooral dat stuk vlies dat ik van mijn lippen kon plukken was iets minder aangenaam. En mijn medestagiairs maar lachen dat ik nu de echte ‘sabor Ecuatoriano’ had mogen proeven!

Met Marina (normaal kijkt ze niet zo boos!)

Vrijdagavond hadden we dan Marina uitgenodigd om mee iets te gaan eten met ons. Het is namelijk Sarah’s laatste weekend hier in Cuenca. Onze laatste weken in Ecuador zal ze in Macas spenderen. We trekken richting La Parola waar het echt superlekker eten is! Het was echt een heel gezellige avond! Marina deelt haar levensverhaal met ons. De verhalen over haar kinderen, de bevallingen en zoveel meer. Als ik dan vraag hoeveel kinderen ze eigenlijk juist heeft, blijkt dat ze er 5 heeft, waarvan eentje overleden. En zo komen we meer te weten over de ongelukkige dood van haar man door een medische fout, en dan nog van een anesthesist, en de tragische dood van haar 14-jarige dochter in een moto-accident.. ‘t Is echt een fantastische madam om 4 kinderen op haar eentje op te voeden. En wat een familie is het ook! Zaterdag is het naar wekelijkse gewoonte familiereünie, en ook wij moeten mee-eten. En ‘t heeft gesmaakt!

Na onze diner gingen we dan nog uitgaan met onze medestagiairs. We kunnen ze niet onmiddellijk bereiken en dus gaan we eerst nog eentje drinken in een kleine bar die we nog moesten verkennen. De eigenaar legt ons de gehele menukaart uit, en vooral de cocktails blijken hier nogal speciaal te zijn. Ze hebben niet hun gewoonlijke naam, maar zijn genoemd naar het effect dat ze op de mensen hebben. Vooral de ‘abre las piernas’ (opent de benen) valt op! Maar daar gaan we ons niet aan wagen, een ‘cronica rojo’ dan maar, een lokale mengeling en niet slecht, het moet gezegd! Tegen dat we aan een tweede ronde willen beginnen, komt de eigenaar mij melden dat de 3 jongens die achter ons zitten ons graag iets willen trakteren, maar dan moeten we wel bij hen aan tafel gaan zitten. Achjah, waarom ook niet? En zo blijft een mens nieuwe vrienden maken!

Salsatime!

Even later tikt de klok middernacht en komt de rest eraan, ook Koen is onderweg van Macas voor het weekend. Eerst zijn onze medekompanen nog van plan om vroeg in hun bed te kruipen aangezien enkele onder hen zaterdagmorgen van wacht zijn. Maar ze weten elkaar dan toch te overtuigen, en zo trekken we dan met zen allen richting een plaatselijke discotheek ‘Verde, pinton y madura’. Een live bandje is de lokale specialiteit van salsa, bachata en merengue aan het spelen. Allemaal dansen die wij absoluut niet kunnen, maar zij des te beter natuurlijk! Met zen allen vliegen ze de dansvloer op, en de mannen zijn nog het enthousiast van allemaal! En zo worden ook wij ingewijd in al de verschillende danspasjes! We dansen de nacht weg, en als de klok 3 uur tikt, sluit heel het spel, en sluiten ook wij de avond af!

Paul y Katy